Update ministerraad 12 juli 2013 en wekelijkse Eerste Kamer watch

door Redactie op 14/07/2013

in Haagse vierkante kilometer

Post image for Update ministerraad 12 juli 2013 en wekelijkse Eerste Kamer watch

Tijdens de laatste ministerraad voor het zomerreces ging het – zoals we van dit kabinet gewend zijn – over akkoorden. In de eerder gesignaleerde akkoord-cyclus van moeizaam sluiten, hoopvol blinken en stilzwijgend afvoeren hadden we het dit keer over het aanstaande Bezuinigingsakkoord tussen PvdA en VVD over de 6 miljard, gaat het vers gesloten Energieakkoord de boel vlottrekken wat windmolens en kolencentrales betreft en stond Rutte zijn mislukte pogingen om met het Sociaal Akkoord het consumentenvertrouwen op te stuwen (koop die flatscreen!) weg te moffelen. Hij had daarmee slechts duidelijk willen maken dat wij in dit mooie land nog wel degelijk akkoorden kunnen sluiten. Ook de andere partners lijken niet meer betrapt te willen worden met het Sociaal Akkoord in de hand. Wientjes schuifelt langzaam naar de uitgang en MKB-Nederland wil hardere boter bij de vis: de BTW-verlaging terugdraaien.

En dan blijkt de harde werkelijkheid van dit kabinet: er is geen geld. Kamp drukte de gedachte aan Btw-verlaging onmiddellijk de kop in. Onbetaalbaar. Dit ‘wel willen, geen geld’ zit ook verscholen in andere persberichten. Zo is er geen geld om de Groningers wiens huis naar beneden schudt te compenseren. Maar er komen wel medailles voor USAR.nl, het speurhondenteam dat uitrukt na een aardbeving. Evenzeer is het zogenaamde Budget Internationale Veiligheid een mooi omschreven initiatief. Toch verhult het maar matig dat dit de bezuinigingen op ontwikkelingssamenwerking zijn. Aan de bezuinigingen op de rechtsbijstand werd niet eens een persbericht gewijd. Uit pure voorlichters-armoede had iemand een persbericht geklopt over nota bene Europese ESF-gelden: ‘450 miljoen Europees geld om mensen aan het werk te houden en te krijgen.

Gelukkig zijn grote delen van staatsrecht budget-neutraal. De schoorsteen kan hier blijven roken. Zo passeerde vrijdag een indrukwekkende wetgevingsoperatie de ministerraad: de Omgevingswet. Deze wet klapt nog eens over de Wabo heen. Nog meer wetten en regels en procedures en vergunningsvoorschriften in één en dezelfde wet. De communicator Rutte hervond zich onmiddellijk en sloeg aan. De Tweede Maasvlakte had een hutkoffer vol rapporten opgeleverd, zo schilderde hij het aanwezige journaille, en niemand las die dingen. ‘Pure idiotie aan gestapelde regeling’.  Het was daarom hoog tijd voor minder rapporten en minder lange procedures. Een van de journalisten probeerde voorzichtig te vragen of je iets eenvoudiger kunt doen zonder het minder zorgvuldig te doen. Misschien moest er naar de Tweede Maasvlakte wel iets beter worden gekeken dan naar een kapvergunning. Maar Rutte op zijn eigen speelhelft is niet meer te houden. 15 wetten terug naar 1, 117 AMvB’s terug naar 4, vergunningstermijnen van 27 weken terug naar 8 – wie zou niet juichen? En die stapels rapporten, is dàt eigenlijk niet slecht voor het milieu?

Voor de bestudering van het bestuursrecht breken in ieder geval mooie tijden aan. Voor staatsrechtelijke spijkers is het deze week zoeken in de persberichten met minder water: Petter wordt de burgemeester van Bergen op Zoom. Opvallend aan het persbericht is de stoere formulering ‘hij wordt het’. Terwijl het vooralsnog niet meer is dan een voordracht aan de Koning. Misschien is dit het gevolg van Willem-Alexanders onverholen acceptatie van een meer ceremoniële rol. Anders is het een foutje waar het Kabinet van de Koning wellicht een telefoontje aan zou kunnen wijden.

Los van de persberichten maakte de Rutte nog meer staatsrechtelijk nieuws. Zo sloot hij zich op nationale televisie aan bij de oproep aan de dominees van reformatorische kringen die niet tegen de mazelen inenten. Waar Rutte normaal eigenlijk nooit iets over zijn geloof zegt, bekende hij zich nu publiekelijk als een gelovige en verkondigde hij zijn opvatting dat God vaccins ook niet voor niets had laten uitvinden. Delen van de reformatorische doelgroep reageerden als door een wesp gestoken, wat Rutte waarschijnlijk als een goed begin zal beschouwen. Toch is hier met de beste wil van de wereld geen overschrijding van de scheiding tussen kerk en Staat in te herkennen. Sterker nog, Rutte’s oproep past bij een volwassen verhouding en verrijkt de digitale discussie over het al dan niet verplicht inenten.

Staatsrechtelijk van aard was verder het nieuws dat Nederland gaat interveniëren in de klacht van RTL/erven Storimans tegen Rusland. Hoewel daar op de persconferentie enigszins over geschamperd werd, is een dergelijke interventie tegen een andere Staat wel degelijk een gevoelige stap in het internationale verkeer. Het is een soort statenklachtlight, en statenklachten liggen altijd heel gecompliceerd.

Maar het echte staatsrechtelijke werk voor dit blog zit natuurlijk in de Eerste Kamer. Omdat de akkoord-cyclus zo snel gaat, is het nog nauwelijks de Eerste Kamer geweest die iets heeft tegengehouden. Het begint erop te lijken, dat het niet de Eerste Kamer zelf is die de boel onder druk zet, maar veel meer anderen die schermen met de verhoudingen in de Senaat om een akkoord te sluiten of om er juist vanaf te komen. Dit beeld van geborneerde overbodigheid wordt stevig ondersteund door het interne geklooi waar de Senatoren zich mee onledig houden. Bouwden ze hun verkiezing van een Voorzitter vorige week nog uit tot een komische show met stembiljetten die kwijt, zoek of overtallig waren, deze week knoopten ze er een klucht over een ondervoorzitter aan vast. Het stenogram verhaalt van een plotselinge terugtrekking van Franken voor de post van 1e ondervoorzitter, waarna alleen Linthorst van de PvdA voor die functie overbleef. Daarna volgt een rondje stevig ontkennen dat er een klassieke achterkamertjesdeal is gemaakt. Grote delen van de Senaat raakten niet overtuigd, en stemden gefrustreerd blanco en dus ongeldig. Dat leverde de merkwaardige uitslag op van 34 ongeldige stemmen en 39 stemmen op mevrouw Linthorst, die daarmee nogal beschadigd tot eerste ondervoorzitter verkozen werd verklaard. Franken zich had slechts de woede van 10 Senatoren op zijn hals gehaald. Hij werd met dat aantal ongeldige en met 63 stemmen op hem verkozen tot tweede ondervoorzitter.

Blijft over de vraag voor het reces: waarom zou Franken of het CDA dit gedaan hebben? Welk akkoord hebben we gemist?

{ 0 reacties… add one now }

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: