Update ministerraad 15 maart 2013 en wekelijkse Eerste Kamer watch

door Redactie op 17/03/2013

in Haagse vierkante kilometer

Post image for Update ministerraad 15 maart 2013 en wekelijkse Eerste Kamer watch

Ondanks het feit dat vicepremier Asscher het liever over het de start van het sociaal overleg tussen werkgevers en werknemers wilde hebben, was er slechts één affaire die de persconferentie na de ministerraad domineerde: de kwestie-Yunus. Yunus is een negenjarig Turks-Nederlands jongetje dat al bijna zijn hele leven bij pleegouders woont. Deze hebben zich verdiept in de Turkse achtergrond van het jongetje, zijn naar Turkije geweest en zitten op Turkse les. Het kind is bij hen dus in goede handen, terwijl in het gezin van de biologische moeder van alles mis is. Wat is dan het probleem? De pleegouders zijn twee vrouwen die van elkaar houden. Voor kinderen is dat meestal geen probleem, maar helaas voor sommige volwassenen wel. De biologische moeder huilt bittere tranen in de Turkse media en premier Erdoğan, volgende week op bezoek in Nederland, gaat zich mogelijk met de zaak bemoeien. Gelukkig krijgen de inmiddels ondergedoken pleegouders alle steun. Bureau Jeugdzorg staat vierkant achter hen, staatssecretaris Van Rijn meent dat zij een standbeeld verdienen en minister Asscher heeft in felle bewoordingen alvast afstand genomen van eventuele inmenging door de Turkse overheid. Die is aanmatigend en ongepast, aldus de vicepremier. We kunnen daar nog aan toevoegen dat de criticasters van de lesbische pleegouders vooral een verontrustend grote liefdeloosheid tonen.

Na deze betreurenswaardige affaire is de rest van de nieuwsberichten rond de ministerraad eigenlijk maar bijzaak. Er wordt een wetsvoorstel naar de Raad van State gestuurd op basis waarvan slecht presterende scholen minder tijd krijgen om orde op zaken te stellen en de Tweede Kamer kan een Beleidsdoorlichting strategische luchttransportcapaciteit 2007 – 2011 verwachten. Daarnaast moeten Kroatische werknemers nog twee jaar wachten voordat ze hier aan de slag kunnen. Met dit besluit het vrij werknemersverkeer nog even op te schorten met betrekking tot de toekomstige EU-lidstaat Kroatë geeft het kabinet uitvoering aan een motie van de Tweede Kamer. Opmerkelijk is dat het nieuwsbericht meldt dat Kroatië per 1 juli 2013 tot de EU toetreedt. Opmerkelijk, omdat de Eerste Kamer het toetredingsverdrag nog moet goedkeuren. Nu zal die goedkeuring wel verleend worden, maar met de Eerste Kamer weet je het anno 2013 maar nooit.

De Eerste Kamer bevindt zich namelijk in het brandpunt van de publieke belangstelling. En dat is even wennen. Waar voorheen journalisten op het Binnenhof de dienstdoende ijscoman moesten vragen waar de toegang tot de Senaat was en, eenmaal in de vergaderzaal, vaak maar moeizaam onderscheid konden maken tussen de senatoren en de eveneens aanwezige stenografen, lopen ze nu de deur plat bij Binnenhof 22 en lijkt de Eerste Kamer voor de media belangrijker dan de Tweede. Voor het kabinet is dat ook zo. Beleid wordt gemaakt en gebroken door de Eerste Kamer. Loek Hermans en zijn maten blokkeerden eigenhandig de inkomensafhankelijke zorgpremies en nu is senator Duivesteijn (PvdA) op oorlogspad tegen onderdelen van het Woonakkoord. Ondertussen zit minister Blok met de handen in het (weinige) haar. Hij weet zo langzamerhand niet meer met wie hij moet onderhandelen. Eerst ging hij voor een handtekening onder zijn woonplannen in conclaaf met CDA’er Brinkman, senaatsaanvoerder van de christendemocraten en belangenbehartiger van de bouw. Maar toen klopte plotseling een nijdige Sybrand Buma van de overzijde op de deur: er diende (ook) met hem onderhandeld te worden. Dit ging niet goed, waarna de andere christenen (SGP en CU) uit de Tweede Kamer werden gehaald om samen met allemansvriend Pechtold en zijn D66-kornuiten een Woonakoord uit de grond te stampen. Dat leverde applaus en hoon op, maar een meerderheid in beide Kamers leek verzekerd. Totdat opeens Adri Duivesteijn zijn bulldozer uit de garage haalde.

Afgelopen dinsdag was de verwarring compleet. Formeel lagen alleen twee wetsvoorstellen tot invoering van een inkomensafhankelijke huurverhoging voor, dus niet het hele Woonakkoord. Die huurverhogingswetsvoorstellen waren op zichzelf al tamelijk controversieel. Wie de schriftelijke correspondentie tussen de Eerste Kamer en de minister erover leest, kan concluderen dat het eigenlijk een wonder is dat de PvdA-fractie er überhaupt mee heeft ingestemd. De wetsvoorstellen zijn ook nog eens grondig vertimmerd als gevolg van Lenteakkoord en regeerakkoord en moesten met stoom en kokend water door de Senaat worden geduwd. Die was uiteindelijk wel tot snelle behandeling bereid, maar wie het debat van afgelopen dinsdag bestudeert, kan zien dat er veel meer onderdelen van het Woonakkoord bij de beraadslagingen werden betrokken. Senator Duivesteijn, die met een beetje pech helemaal niet in de Eerste Kamer had gezeten, fulmineerde met name tegen de zogenaamde verhuurdersheffing, een belasting die corporaties aan de staat moeten betalen over het aantal sociale huurwoningen dat ze bezitten. Die heffing moeten ze van Blok betalen uit de extra huur die ze mogen heffen, maar Duivesteijn en vele anderen zijn bang dat hun investeringscapaciteit dramatisch verslechtert. De verhuurdersheffing komt dus niet door de Senaat als het aan de PvdA-fractie ligt. Complicerende factor daarbij is dat die heffing ook nog eens in drie wetsvoorstellen is opgeknipt, het oorspronkelijke wetsvoorstel, een novelle en een nog in te dienen voorstel. Naar verluidt heeft minister Blok alvast een kilo paracetamol besteld.

Ondertussen roept het handelen van Duivesteijn veel irritatie op bij D66, CU en SGP. Die hebben hun handtekening niet onder het Woonakkoord gezet om dat vervolgens weer aangepast te zien worden omdat een Rode Tornado uit Almere lastig doet in een semi-democratisch instituut als de Eerste Kamer. Achter de schermen zal ook de Tweede Kamerfractie van de PvdA not amused zijn, al uit dat zich publiekelijk slechts in lof voor Adri’s inzet en inlevingsvermogen en enige treurnis over zijn toon. Alle kritiek op Duivesteijn miskent echter dat de senator gewoon zijn werk heeft gedaan. Hij heeft twee wetsvoorstellen, c.q. een akkoord gesloten tussen kabinet en Tweede Kamerfracties kritisch onder de loep genomen en daarbij inhoudelijke argumenten gebruikt. Eigenlijk verdient een senator die zo handelt, misschien wel tegen de oekazes van baas Spekman en de andere partijbonzen in, alle lof. Niettemin lijkt de toekomst voor minister Blok er somber uit te zien. Verwerping van de verhuurdersheffing, welk van de drie wetsvoorstellen dan ook, betekent ongetwijfeld zijn aftreden. Wat dat betreft werpt de Freudiaanse tegenstem van senator Sylvester (ook PvdA) bij het huurverhogingsdebat, die ten onrechte gecorrigeerd mocht worden, zijn schaduw ver vooruit.

Maar wie binnen de PvdA zit eigenlijk te wachten op het aftreden van Blok, zeker als dat – en dat is niet ondenkbaar – leidt tot de val van het gehele kabinet? De PvdA staat in de peilingen op minder dan 25 zetels (tegenover 38 in de Tweede Kamer nu). Nieuwe verkiezingen kunnen met zich meebrengen dat Adri Duivesteijn straks niet meer met minister Blok debatteert, maar met minister Krol. Het zijn kortom spannende en onzekere tijden.

{ 8 reacties… read them below or add one }

1 Martin Holterman 17/03/2013 om 13:53

Aangezien dit een staatsrecht blog is, lijkt het me nuttig op te merken dat Turkije het ”passive personality principle” zo ongeveer heeft uitgevonden in de Lotus-zaak. Meer in het algemeen lijkt het me vanzelfsprekend dat staten het voor de belangen van hun onderdanen mogen opnemen. (What”s good for the goose, etc.) Dat doet niet af aan het feit dat Turkije hier ongelijk heeft, maar wel aan de juistheid van de woorden van de vice-premier (”aanmatigend en ongepast”).

2 Henk 17/03/2013 om 14:06

En zonder iets te willen afdoen van de ongetwijfeld indrukwekkende inspanningen van de beide pleegmoeders; zo gek is het toch niet als ouders hun kind enigszins in lijn met hun eigen opvattingen willen (laten) opvoeden? Ook als anderen die opvatting achterhaald vinden? Natuurlijk binnen zekere grenzen en niet tot in het absurde. Zou ook niet bepaald staan te juichen als mijn kind na zijn periode van gedwongen uithuisplaatsing als een fanatieke jehova-getuige weer contact opneemt met zijn vader. Anders gezegd: als hij bij orthodoxe christenen was geplaatst en daar was beroering over ontstaan, had Asscher dan ook zo vurig de vooruitgang gepreekt?

3 Yoeri Roosendaal 17/03/2013 om 22:29

@ Henk

Je uitgangspunt onderschrijf ik, maar je vergelijkt appels met peren. Kinderen die in een gezin van Jehovah’s getuigen of orthodoxe christenen geplaatst worden krijgen onvermijdelijk iets mee van de daar levende opvattingen. Die opvattingen kunnen we met enige voorkennis over de betreffende (fundamentalistische) doctrines wel voorspellen. Maar wat zijn dan volgens jou ‘homoseksuele’ opvattingen? Anders gezegd, waarin verschilt de pleegzorg van twee vrouwen (ongeacht de levensovertuiging) fundamenteel van die van een man en een vrouw (ongeacht de levensovertuiging)? In wezen wordt er nu gezegd: hoe hard je ook je best doet, vanwege je geaardheid doe je het nooit goed. Dat lijkt me buiten de grenzen te vallen.

Dat er een tekort aan pleegouders met een Turkse en/of islamitische achtergrond is, zal ik niet ontkennen. Misschien dat de 4.000 ‘woedende’ Turkse Nederlanders die een (inmiddels geannuleerd) voornemen hadden te gaan demonstreren zich spontaan als pleegouder kunnen aanmelden. Dat zou pas vooruitgang zijn.

4 Yoeri Roosendaal 17/03/2013 om 22:33
5 Henk 18/03/2013 om 18:54

@ Yoeri

Bijvoorbeeld de religieuze opvattingen over (in toenemende mate bezwaarlijk:) samenwonen/gehuwd zijn/kinderen opvoeden. Opvattingen daarover hebben in beginsel weinig met geaardheid te maken. Er zijn homo’s die op religieuze gronden menen alleen te moeten blijven en er zijn talloze hetero’s die vinden dat homo’s dat zichzelf niet moeten aandoen en meteen ook maar kinderen moeten kunnen adopteren.

Het ligt enigszins voor de hand dat Ynus wordt opgevoed in de opvatting dat een kind prima twee moeders kan hebben (anders zou sprake zijn van een zogenaamde ‘tegenspraak’) en het is voorstelbaar dat de biologische ouders daar bezwaren van religieuze aard tegen hebben. Die komen toch in beginsel in aanmerking om gerespecteerd te worden?

Maar je hebt gelijk dat als er geen pleeggezinnen zijn die op zijn biologische ouders lijken, dan houdt het allemaal op. Maar dat is een reactie van een andere toon dan wat Asscher liet horen.

6 Yoeri Roosendaal 18/03/2013 om 21:20

@ Henk

Asscher sprak over de inmenging van de Turkse overheid. Daar heb ik het niet over, al vind ik het wel zorgwekkend nationalistisch als Turkse politici een show opvoeren voor Nederlandse onderdanen die toevallig ook de Turkse nationaliteit hebben. Koren op de molen van Wilders.

Bij het lezen van je reactie vroeg ik me oprecht af: “Weet hij eigenlijk wel dat Yunus NEGEN jaar oud is”? Ik weet niet wat jij allemaal meekreeg op die leeftijd, maar bij mij ging het toch echt om andere zaken dan het uitspreken van een voorkeur voor de verschillende samenlevingsvormen die ons burgerlijk recht tegenwoordig kent. Ik ga ervan uit dat de opvoeding van Yunus vooral in het teken staat van school, voetbal, kinderfeestjes, muziekles, buitenspelen, niet vechten, met twee woorden spreken, pleisters plakken en pijntjes afkussen. Zoals dat in elk “normaal” gezin aan de orde is. Juist omdat deze moeders zich ook nog eens alle moeite getroosten om zich de Turkse cultuur eigen te maken, zullen ze het wel nalaten Yunus al te nadrukkelijk in te prenten wat wel en wat niet een goede gezinsvorm is.

Ik merk nog op dat de biologische ouders echt geen bezwaren hebben tegen het feit dat hun kind opgroeit in een gezin met twee vrouwen. Zouden het twee vriendinnen zijn die allebei op tragische wijze hun man hadden verloren – slachtoffers in de Lotus-zaak bijvoorbeeld – en die om de kosten te drukken samen in één huisje zijn gaan wonen, dan zou er geen vuiltje aan de lucht zijn. Maar deze vrouwen houden van elkaar. So what? Dat de ouders daar op religieuze gronden bezwaren tegen hebben, betekent niet dat we die tot in het oneindige moeten respecteren. Binnen grenzen, zoals je zelf zegt. En met medeweging van de belangen van het kind, die zelfs het meeste gewicht in de schaal behoren te leggen (daar hoor ik je niet over).

Mijn opmerking “hoe hard je ook je best doet, vanwege je geaardheid doe je het nooit goed” lijkt me nog steeds recht overeind te staan.

7 Super De Boer 19/03/2013 om 18:19

8) Zaken waar vreemde mogendheden bij betrokken zijn blijven altijd spannend. Ben zeer benieuwd hoe de Tweede Kamer op de Beleidsdoorlichting strategische luchttransportcapaciteit 2007 – 2011 zal reageren.

8 Henk 20/03/2013 om 10:07

@ Yoeri

Op mijn negende hield ik mij inderdaad niet bezig met samenlevingsvormen. Ik ging wel met veel plezier logeren bij een paar ongetrouwde tantes zonder dat ik daar verder iets van vond. Je hebt daar dus helemaal gelijk in.

Je opmerking dat deze lesbische pleegouders niet beoordeeld worden op wat ze voor dit kind betekenen en dat ze het in die zin dus ook nooit goed kunnen doen is ook raak. Maar het religieuze standpunt over adoptie door homoparen is niet volledig afhankelijk van de kwaliteit van hun opvoeding, en daarom is het inderdaad zo ongemakkelijk. Toch moeten ouders hun kinderen ook in ongemakkelijke standpunten mogen opvoeden, en hebben zij een zeker belang bij de voortzetting daarvan als hun kind uit huis wordt gehaald.

Maar nogmaals: als er geen pleegouders zijn met een vergelijkbare achtergrond dan houdt allemaal op.

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: