Update ministerraad 20 december 2013 en wekelijkse Eerste Kamer watch

door Redactie op 23/12/2013

in Haagse vierkante kilometer

Post image for Update ministerraad 20 december 2013 en wekelijkse Eerste Kamer watch

Ook de persconferentie na de ministerraad stond in het teken van het nakaarten over de nacht van Duivesteijn. Natuurlijk, hij ging uiteindelijk door de bocht, maar opluchting is niet bepaald het overheersende sentiment. Dat bleek er wel uit dat vice-premier Asscher – Rutte was in Brussel de soevereiniteitstrom aan het roeren – zich genoodzaakt voelde afstand te nemen van Plasterks openhartige commentaar op dinsdagnacht. De laatste had gesteld dat de hele boel toch echt op klappen had gestaan. De akkoorden die zich het afgelopen jaar opstapelden beslaan vele wetten, zoals voor het woonakkoord op dit blog al werd geanalyseerd, en vele moeten nog door het parlement en de Eerste Kamer. Het is dus vooral met angst en beven uitzien naar de volgende nacht.

Het kost steeds meer moeite de cliffhanger-coalitie blijmoedig te duiden als levendige politiek. De transactiekosten zijn te hoog. Duivesteijn heeft zichzelf wel opgeblazen. Minister Blok kan bij de staatssecretarissen Klijnsma en Weekers aanschuiven op het strafbankje van de senaat. Meer in het algemeen is het niet mogelijk om meer dan een keer per jaar geloofwaardig een beroep te doen op zoiets zwaarwichtigs als het landsbelang om weer een akkoord tot stand te brengen met fracties die geen bewindspersonen leveren. Of een bestaand akkoord niet open te breken.

Wat dat betreft is de noodoproep van de drie dinosauriers uit het buitenland wel begrijpelijk. Al heeft zo’n oproep vanuit het buitenland een hoog hier-is-het-gras-groener-gehalte. Inhoudelijk valt er ook op af te dingen. Stelselwijzigingen voorstellen voor wat in wezen een cultureel probleem is, ligt sowieso niet voor de hand. Maar cultuur – de waanzinnige volatiliteit bij de verkiezingen en politici die zich daar weer te veel door laten beinvloeden – verander je niet gemakkelijk.

Toch is het invoeren van een kiesdrempel misschien zo gek niet, maar dan als antwoord op een structurele verandering in de samenleving. Het klassieke argument tegen een kiesdrempel in Nederland is het belang van zo proportioneel mogelijke vertegenwoordiging in het parlement, in een verzuilde samenleving. Voor elke nichegroep een eigen partij. Inmiddels is de samenleving veel homogener. Partijen zijn nu veeleer op zoek naar een achterban dan andersom. Een bij-effect van een kiesdrempel zou een overzichtelijker politiek landschap kunnen zijn. Niet alleen door herverdeling van zetels over stemmen, maar ook omdat kiezers hun stemgedrag gaan aanpassen op basis van een veronderstelling over het halen van de kiesdrempel. Een vergelijkbaar effect als de in de afgelopen jaren gegroeide traditie van de premiersstrijd die twee partijen omhoog stuwt.

Hoe dan ook, voorwaarde nummer een voor economisch herstel is politieke stabiliteit. Als goed voornemen voor het nieuwe jaar in deze laatste update van 2013 daarom: dat de gemeenteraads- en Europese verkiezingen niet te spectaculaire verschuivingen opleveren en zo de coalitie ontregelen. Misschien kan iemand dat op een sticker zetten.

{ 1 reageer… read it below or add one }

1 Super De Boer 27/12/2013 om 15:22

🙂 Ik heb desgewenst nog wel banners met daarop “Europa is een leugen, José Manuel Barroso is een boef en de euro is gif”.

8) Anyone?

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: