Update ministerraad 23 september 2011 en wekelijkse Eerste Kamer watch

door Redactie op 26/09/2011

in Haagse vierkante kilometer

Post image for Update ministerraad 23 september 2011 en wekelijkse Eerste Kamer watch

Over de ministerraad valt eigenlijk niet veel te melden. Behalve de benoeming van een ambassadeur werd er ook daar nagekaart over de algemene beschouwingen.

Rutte wilde niet ingaan op de vraag of ook buiten het beeld van de camera’s de scherven bijeen zijn geveegd. Maar het kan haast niet anders dan dat het druk is geweest op de binnenlijn. Het is een bewijs uit het ongerijmde, maar als Wilders’ oprispingen de gedoogconstructie echt niet onder druk zouden zetten, waren Verhagen en Van Haersma Buma na het debat vast niet zo welbewust voor de camera gaan staan. Ook de radiostilte bij Ferrier – die in Trouw Buma’s optreden prees – en Koppejan wijst erop dat ze hun grieven binnenskamers goed kwijt kunnen.

De vraag is hoe het grote onbehagen over de algemene beschouwingen, dat ook de persconferentie integraal beheerste, kan worden verklaard. Zeker is dat Wilders niet de enige was die zich bediende van nogal plastische metaforen. De bedrijfspoedel kan op één. Jolande Sap, die kennelijk niet begrijpt wat een metafoor is, vond het nodig fysiek voor te doen hoe je een stekker uit een stekkerdoos trekt. Pechtold had er plezier in met een flinke dosis hoon de integriteit van Koppejan en Ferrier in twijfel te trekken. Cohen riep kwaad terug dat hij een geblondeerde kleuter zag. Rutte ging op veler verzoek op zoek naar een stok om de hond te slaan en vond een oude opmerking van De Roon.

Het is allemaal weinig subtiel. Maar dat is in de parlementaire geschiedenis niet nieuw. Denk aan de blatende Bolkestein of Marijnissen (‘effe dimmen’). Dat er begin twintigste eeuw een pacificatie nodig was wil ook wat zeggen. De verbale escalatie van het debat kan ook worden gezien als keerzijde van het bijzondere politieke krachtenveld waarin het kabinet zich bevindt. Oppositiepartijen hoeven zich niet te beperken tot pogingen met inhoudelijke argumenten het kabinet te overtuigen, maar hebben ook ruime gelegenheid met pure machtspolitiek politieke wensen te realiseren. Van tijd tot tijd staat iedereen met een grotere of kleinere stekker te worstelen.

Dat velen toch ongemakkelijk op hun stoel schoven moet wellicht worden verklaard door het op dit blog benoemde verschijnsel dat instituties vanzelf beginnen te schudden als Wilders in de buurt komt. We zagen dat bij de rechtbank Amsterdam. Nu verloren ook Cohen en toch ook Rutte heel even de controle na ontregelacties van Wilders.

Het had beter gevoeld als Cohen er op en er over was gegaan. Door hardop tenminste twee schoothonden te tellen bij de PVV: Agema, die aan de ketting ligt ten aanzien van Velthuijzen van Zanten en Fritsma, die tegenwoordig weigert Leers op harde immigratiecijfers vast te pinnen. Bijvoorbeeld. Of als de voorzitter haar gezag – en het microfoonknopje – zou hebben geposteerd achter de dringende suggestie dat drie keer ‘bedrijfspoedel’ volstaat om een punt te maken. Als ook dat aan de leden zou moeten worden gelaten, blijft er wel heel weinig rol voor de voorzittter over.

Maar per saldo is Ruttes stelling dat Wilders oprispingen in de publieke opinie op hemzelf zullen terugslaan zo gek nog niet. Misschien dacht Rutte daaraan toen hij wederkerig riep: doe lekker zelf normaal.

{ 0 reacties… add one now }

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: