Update ministerraad 26 november 2010 en wekelijkse Eerste Kamer watch

door Redactie op 29/11/2010

in Haagse vierkante kilometer

Post image for Update ministerraad 26 november 2010 en wekelijkse Eerste Kamer watch

Het aardige van integrale persconferenties, zoals die beschikbaar zijn van de persconferenties van de minister-president, is dat je ook de vragen van het journaille ongecensureerd kunt horen. Dat geeft dan toch een ander beeld dan de krantenkoppen de volgende dag. Bijvoorbeeld de Q-koorts. Daar is van alles misgegaan, en dus is er een rapport over verschenen. Rutte’s boodschap was: we moeten lessen trekken, maar niet doen alsof we de laatst verloren oorlog alsnog kunnen winnen door extra procedures in het leven te roepen. Dat lijkt mij een ontzettend zinvolle benadering. Maar de pers is dan vervolgens in verwarring, ook de stemmen van de ‘grote media’ . Dat kan toch niet? Dat moeten we toch regelen? Hoe gaan we er nu voor zorgen dat er nooit meer doden vallen bij dierziektes? Als dat niets oplevert, gaan de journalisten meteen op zoek naar nog dunner nieuws: legt u het rapport naast zich neer? Neemt u de conclusies dan niet over? Om uiteindelijk in de vertrouwde sfeer uit te komen: is er soms ruzie tussen de bewindslieden? Heeft u hier kritiek op Balkenende, Klink of Verburg? Het lijkt mij volstrekt niet denkbeeldig dat er inderdaad sprake is van een kleine departementale oorlog, maar dat valt vanuit een constitutioneel oogpunt nog wel te waarderen. Het onvermogen van de journalisten om tenminste ruimte te laten voor de benadering van Rutte om te accepteren dat een crisis niet voor niets zo heet, niet.

De ministerraad was ook de voorlopige afhechting van het recente debat over het koningshuis. Ook hier had Rutte een sterk verhaal. Hij moet nu immers een notitie schrijven van de kamer, terwijl hij al gezegd heeft dat zijn mening al op papier staat en al bij de kamer ligt. Dan wordt het inderdaad lastig. Een deel van de kamer wilde de regering nog oproepen om wetsvoorstellen voor te bereiden die tegen hun eigen standpunt ingingen, maar tot die omgekeerde vorm van monisme is het niet gekomen. Ondertussen denkt Rutte na of er nog ruimte is om iets nieuws over het koningshuis op papier te zetten. De kamer is tenslotte nogal vaag gebleven in hun wensen. ‘Moderniseren’, ‘schijn van politiek vermijden’ en ‘ceremonieel koninschap’: het zijn niet echt begrippen die onmiddelijk helder zijn. Dat geldt overigens ook voor het bij herhaling door Rutte geventileerde standpunt dat het voor de ministeriele verantwoordelijkheid noodzakelijk zou zijn dat de koning lid is van de regering. Die redenering kan ik niet echt volgen. Misschien kan daar eens een notitie over geschreven worden.

Ondertussen lijkt de machine bij het CDA weer te gaan draaien. Net zoals met het rekeningrijden trekken de Christen-Democraten-met-zelfvertrouwen het verkopen van de echt zure appels het liefste naar zich toe. Dit keer moest Ben Knapen optreden om een draai te geven aan de bezuinigingen op ontwikkelingssamenwerking. Dat betekent dat de echte pijn stevig wordt verbonden aan ‘het coalitieakkoord’, maar dat de uitvoering daarvan dan weer in geen betere handen kan zijn dan die van het CDA. Dat doen ze door voor CDA-oren sympathieke codewoorden te gebruiken. Uit het persbericht: ‘scherpe keuzen’ , ‘meer focus’, ‘ samenwerken met bedrijfsleven’  en nog zo wat. Knapen wijdde er een aparte persconferentie aan. Een tweede voordeel van dit in eigen hand nemen van het snijden in Ontwikklingssamenwerking is dat een conflict met Ferrier (die zich met name op dit punt geprofileerd heeft) meteen een intern conflict is. Als waarschuwing heeft de CDA-top alvast de ketting van Hans Hillen wat laten vieren. In De Volkskrant zette hij meteen zijn tanden in geprangde iconen van wat vroeger de linkervleugel heette: Bert de Vries en Hannie van Leeuwen.

In de Eerste Kamer werd afgelopen week onder aanvoering van de voorzitter weer een Kaukususland gefeteerd en een wetsvoorstel na veel gedoe gewoon aangenomen. Business as usual dus. Opvallend aan dat laatste was overigens dat het dit keer wel met hoofdelijke stemming werd besloten. Opvallend was ook dat de politieke barometer in de Senaat weer wat gunstiger kwam te staan voor de regering. De SP – voorzien van veel weerzin tegen dit kabinet – ging toch niet zo ver door dit wetsvoorstel af te stemmen om alleen het kabinet te pesten. Zoveel Thorbecke waart er dus ook nog wel door de gangen van de Senaat.

{ 0 reacties… add one now }

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: