Van Mauro tot Trias

door JU op 02/04/2012

in Haagse vierkante kilometer

Post image for Van Mauro tot Trias

Mauro moet weg. Hij heeft ‘de boel belazerd’. Over zijn leeftijd. Hij zat er drie dagen naast. En over zijn naam. Wie dat leest denkt direct dat hij met Douglas Mauro Teixeira heeft ondertekend. Dat schijnt nogal te helpen.  Maar nee, hij heeft de achternaam van zijn vader ingevuld. Was in Nederland tenslotte jarenlang gebruikelijk. Maar het had de naam van zijn moeder moeten zijn. Nu kent het publiek hem onder die naam. Wordt ook knap verwarrend als Mauro plots anders heet. Aan wie moet Henk zijn briefjes straks adresseren?

Is die onjuiste info nieuws? Nee. Wisten we al maanden. Net als de reactie van de minister. Het maakte allemaal niet uit. Onjuist informeren deed hij zelf tenslotte ook weleens. Dat is in Den Haag allang geen doodzonde meer. Maar gisteren was dat dus even allemaal anders. Wie de boel belazert kunnen we in Nederland niet gebruiken stelde de minister ferm. Hij heeft zichzelf inmiddels teruggefloten. Toch valt het verschil in taalgebruik op. Wat zit daar achter?

Gokje. Zou de PVV erover zijn begonnen, daar op dat terrasje voor het Catshuis? Jullie willen geen referendum over de Gulden? Wij niet dat Mauro blijft. De gesprekken zitten muurvast. Maar Geert weet na een lange nacht een uitweg. Er wordt gebeld met Gerd. Die zit net in Angola en spreekt daar ferme taal. Intussen zou een akkoord dichtbij zijn.

Miljardenbezuinigingen of een referendum tegen een achttienjarige ICT’er? Nogal vergezocht. Maar dat geldt voor meer dingen. Een meldpunt overlast bijvoorbeeld, opgericht door een partij wier partijtop nogal eens in brievenbussen pist, de discussie afsluit met een kopstoot, doorrijdt bij een alcoholcontrole, de drank zelf wel effe pakt in de kroeg, rommelt met medicijnen en sms-diensten, en die ‘de boel belazert’ als het om het arbeidsverleden gaat. Je verzint het niet.

Als het zo is, dan geldt de draai op het dossier Mauro niet alleen diens toekomst maar ook het staatsrecht. Toen de kwestie vorig jaar opspeelde maakte met name de VVD, hoeder van het Thorbeckiaanse erfgoed (of gewoon bang voor de relatie met PVV en SGP) principieel bezwaar tegen al die aandacht. De Trias werd van stal gehaald. De Kamer praat over algemene zaken en niet over individuen. Rechter en regering nemen individuele beslissingen en praten niet over algemene zaken. Behalve Rutte. Die mag ook over Algemene Zaken praten want dat is zijn departement.

Die bezorgdheid van de VVD voor de verhoudingen in de Trias was te prijzen, hoewel niet consequent. Zo diende de VVD ooit een motie in om het, tegen haar zin verleende, visum van ene Poncke Princen weer in te trekken, stelde haar huidige fractievoorzitter kamervragen over de uitlevering van oorlogsmisdadiger Faber en riep hij de minister op om een sponsorcontract tussen het UWV en schaatser Shani Davis te ontbinden. Afijn, jeugdzondes begaan we allemaal. De één belazert de boel door zich naar zijn vader te noemen en zijn geboorte drie dagen uit te stellen, de ander praat over individuele gevallen. Big deal.

Maar heeft de VVD staatsrechtelijk een punt? Nee. De wetgever beperkt zich bij voorkeur tot algemene regels, dat is waar. Maar dat wil niet zeggen dat de Kamer het niet over individuele zaken mag hebben. Hij is niet alleen medewetgever maar ook controleur. Of de regels door de regering ook zo worden toegepast als men ze heeft beoogd, dat is ook een kwestie van de Kamer. Net als de vraag of individuele gevallen aanleiding geven om de regels te veranderen.

Het omgekeerde geldt overigens ook. De rechter houdt het ook lang niet altijd bij individuele gevallen. Hoewel hij daarmee de woede op de hals haalt van Maastrichtse civilisten en het ook in Nijmegen een paar jaar terug begon te donderen, vindt de rechter dat hij af en toe best wat regeltjes mag opstellen. Sterker nog. Hij vindt dat daar in zijn taakomschrijving ook wel wat van mag terugkomen. Om van zijn salarisschaal nog maar te zwijgen.

Die gouden stelregel, dat het parlement algemene regels maakt, en regering en rechter zich houden bij de individuele gevallen is dus op zijn zachtst gezegd al jaren aan revisie toe. Dat weten ze in de boezem van het kabinet natuurlijk best. Tuurlijk mag het parlement invloed uitoefenen op beslissingen in individuele gevallen. Maar wel op de juiste plaats. Niet in de Kamer, maar in de achterkamer. Of de achtertuin.

(Foto: Flickr Creative Commons – Truus Bob & Jan)

{ 0 reacties… add one now }

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: