Verslag van een spoeddebat

door GB op 05/11/2010

in Grondrechten, Haagse vierkante kilometer

Tijdens een spoeddebat ga je onwillekeurig op bijzaken letten. Zoals de gesticulatie. Minister Leers is wat dat betreft een absolute aanwinst. De meeste kamerleden imiteren het aan- en uitklikken van een schemerlamp met een kwestbaar touwtje. Zo niet Leers. Die wrijft in zijn handen, heft ze ten hemel, doet een denkbeeldige vliegtuigdeur dicht en reikt zijn handen ruim uit vak K.  Klein verbeterpuntje in dit opzicht: volgende keer kortere mouwen. In IND-termen: meer maatwerk. Overigens zit ik me wel af te vragen welke karakterisering Nigel Farage zou geven van de onverbeterlijke verschijning van Hans Spekman.

Maar het gaat op dit blog natuurlijk, in een klassieke Thorbecksiaanse traditie, om de de inhoud. Viel Leers nu wat te verwijten, of niet?

Uiteindelijk bleef dat nogal mistig. De verdedigingslinie dat de brief van 22 oktober juridisch tot niets verplichtte bleef fier overeind – en er valt in juridische zin ook niet veel op af te dingen. Aanvullend bleef Leers volhouden dat hij de brief (‘met de kennis van toen’, dat wel) ook mocht opvatten als alleen een verzoek om informatie. Weliswaar was de brief voorzien van een wat merkwaardige aankondiging dat het Hof iedere Irakees die het EHRM zou bereiken, uit het vliegtuig zou houden, desalniettemin was de brief vooral een verzoek om informatie.

De vraag wordt dan waarom het EHRM halsoverkop via de mobiele telefoon en via e-mail intervenieerde toen Nederland de informatie opgestuurd had en weer tot de orde van de uitzetting overging. Zeker nu Zweden en het Verenigd Koninkrijk volgens de minister wel gewoon groepen Irakezen hadden uitgezet. Als reden voor zijn interventie had het EHRM zelf opgegeven dat hen berichten bereikten van een advocaat die het niet voor elkaar kreeg om in contact te komen met een asielzoeker. Daar nam Leers krachtig afstand van. Als dat zo zou zijn, dan had hij onmiddelijk ingegrepen – bezwoer hij de Kamer. Het zou mij niet verbazen als hij hiermee zijn volgende spoeddebat al weer in zijn agenda kan schrijven. De betreffende advocaat gaat zich natuurlijk melden.

Met het verwerpen van de door het EHRM gegeven motivering (tegenwerking van rechtsbijstand) moest er natuurlijk wel een andere verklaring komen waarom het EHRM ingegrepen had. Leers kwam op de proppen met informatie die hem via ‘contacten met Straatsburg’ was geworden: het Hof was bezig te verzuipen in de verzoeken voor interim measures, en wilde ‘rust’.

Maar als de toegenomen werklast de verklaring is voor de buitengewone missive uit Straatsburg, dan heeft Leers de brief van 22 oktober wel degelijk verkeerd opgevat. Want natuurlijk wendt elke advocaat met een Irakees in zijn klantenbestand zich tot het Hof. Dat kon het Hof weten, dat kon Leers weten. Daarmee is de oproep ‘to assist the court’ niet beperkt tot het voorzien van informatie, maar is het ook een verzoek van het EHRM om hen dit werk te besparen. Die oproep heeft Leers genegeerd.

Dat levert tenslotte een belangrijke onderliggende politieke vraag op: heeft Leers überhaupt wel de ruimte om in dit kader iets aan mensenrechtenbescherming te doen als die niet expressis verbis in een of andere bindende uitspraak staat? Of moet hij dan weer bij Geert langs? Op die vraag kwam niet echt antwoord.

{ 0 reacties… add one now }

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: