Waarom de campagne verveelt en cynisch maakt

door PWdH op 04/09/2012

in Haagse vierkante kilometer

Post image for Waarom de campagne verveelt en cynisch maakt

Voor het blog is er aan de verkiezingen nog niet zo veel te beleven. Staatsrechtelijk wordt het pas interessant met de formatie. Dat belooft nog wat te worden. Niet alleen vanwege de te verwachten verdere versplintering van het landschap. Maar ook vanwege de noviteit van de Kamer die zelfstandig een informateur op pad gaat proberen te sturen. Of dat gaat lukken, gaan we zien.

Daarom nu een poging een antwoord te formuleren op een andere vraag. Waarom verveelt deze campagne? Wellicht herkent u het uit uw eigen omgeving. Doctorandussen die ook niet meer weten op wie ze moeten stemmen. Doorgewinterde politieke junkies die bij de tv in slaap vallen.

Een eerste reden is dat overdaad schaadt. De beheersing van de media is totaler dan ooit. Wie de ochtendkrant wil lezen, moet zich eerst door vijf pagina’s belangrijk maar vooral ook veel banaal verkiezingsnieuws doorworstelen. Analyses van campagne posters en meer van dat soort werk. Wie na acht uur ’s avonds de tv aanzet, ziet op alle netten dezelfde lijsttrekkers en het zoveelste debat-met-drie-thema’s. Brult u mee: economie, zorg en ‘leiderschap’! Met teveel presentatoren. Die al te gretig klaarstaan om de lijsttrekker te ‘betrappen’ op verkiezingsretoriek, ‘jokken’ of het niet paraat hebben van cijfers over de economie. Om nog maar te zwijgen over de elkaar in de rede vallende deskundigen, die met donderend geraas open deuren intrappen.

Natuurlijk is het goed om de uitspraken van politici kritisch tegen het licht te houden. Maar dat zij soms meer beloven dan ze waarmaken – althans zonder een absolute meerderheid te halen – is echt geen nieuws. De kiezer snapt dat ook wel. Ook zijn groentenboer prijst zijn eigen tomaten de hemel in, nota bene zonder dat het CPB er naar heeft gekeken. Maar inmiddels meent elke tv-rubriek de kijker en het algemeen belang te dienen met een feitencheck-afdeling. Het wachten is op het moment dat triomfantelijk wordt gemeld dat Buma eigenlijk Van Haersma Buma heet. Dosering is wat mist. En wie vreet de kreet over het eerlijke, hele, complete, ware en weet ik wat verhaal nog?

Een tweede reden is dat er hierdoor enorm rookgordijn is opgetrokken rond de veelgeprezen maar nauwelijks besproken inhoud. Twee grote problemen liggen op tafel. De verdeling van bezuinigingen over generaties en de toekomst van Europa. Het zou mooi zijn als de journalisten politici niet alleen de mooie kanten van hun programma’s laten oppoetsen, maar vooral de negatieve kant boven tafel trekken. Bijvoorbeeld: de euro redden en erkennen dat we dan heel veel geld aan de Grieken moeten geven. Of: dat we dan ook bakken soevereiniteit zullen moeten overhevelen naar Brussel. Of: dat het mes nu in de pensioenuitkeringen moet, omdat er anders echt niets over blijft voor de werkende jongere van nu.

Politici die elkaar proberen te vangen op stellingen die nauwelijks feiten bevatten, glibberen weg. Politici die wel begrijpen ‘dat de mensen genoeg hebben van de politiek’ terwijl ze er zelf onderdeel van zijn, duiken. Politici die de langstudeerdersboete oppijpen en hem dan zelf weer verprutsen, zijn faalhazen. En vooral: als de volledige mediadekking talking strategy is, dan verveelt de campagne en wordt het cynisch. Op naar 13 september.

{ 2 reacties… read them below or add one }

1 JU 05/09/2012 om 16:24

“Ook zijn groentenboer prijst zijn eigen tomaten de hemel in, nota bene zonder dat het CPB er naar heeft gekeken. (…) Het wachten is op het moment dat triomfantelijk wordt gemeld dat Buma eigenlijk Van Haersma Buma heet.”

Hoe verzin je ‘t. Ik zou die twee zinnen subiet geretweet hebben, had ik een twitteraccount gehad.

2 Super De Boer 05/09/2012 om 17:04

I second that van die twitteraccount en die twee zinnen. Fabelhaft. Ook mooi zou zijn dat plotsklaps uit zou komen dat Buma à la Piet Kleine destijds stempelpost Hindeloopen heeft gemist, maar dat terzijde.

8) Wat ook bijdraagt aan de verveling in de campagne: de stemgerechtigde kan woensdag feitelijk slechts kiezen tussen Betalen, Betalen en daarnaast nog Betalen. U kunt slechts een voorkeur aangeven voor directe betaling, betaling in termijnen en iets meer of minder betalen voor bepaalde groepen. Dit aangenomen dat u niet tot de zogenaamde middengroepen behoort: die zijn namelijk in elk scenario het eerste aan de beurt. De meest gewaagde, mogelijke keuze die u hebt is die voor het opblazen van het bankgebouw, maar ook in dat geval zult u moeten betalen, namelijk voor het herstelwerk. U kunt daarnaast nog een voorkeurstem uitbrengen op een man, een toffe jongen, een vrouw of een blonde stoot – en als u geluk hebt zelfs op een regionale kandidaat – maar Betalen zult u. De facto een éénpartijstelsel. Nederland is totalitair geworden, en dat geheel vrijwillig. Zie voor een mogelijke verklaring voor het eenzijdige aanbod op de verkiezingsmarkt onderstaande uitleg, die circuleert op het internet.

Eurocrisis voor dummies

Helga is eigenaar van een café. Ze krijgt door dat veel van haar klanten werkloos en alcoholist zijn en daardoor nauwelijks drankjes kunnen consumeren. Om dit probleem op te lossen, lanceert Helga een ingewikkeld systeem met ‘cafémuntjes’ waarbij haar klanten ‘nu’ kunnen drinken en de rekening ‘later’ mogen betalen. Helga houdt een nauwkeurige boekhouding bij van wie wat drinkt en dus welk bedrag schuldig is. Veel klanten hebben torenhoge schulden, anderen staan minder in het rood, maar na verloop van tijd is geen van allen schuldenvrij.

Al snel weet iedereen in de stad van Helga’s ‘Drink nu, betaal later’-regeling, hetgeen resulteert in een grote hoeveelheid nieuwe klanten. Er ontstaat zelfs een wachtlijst om toe te mogen treden tot de klantenkring. Spoedig heeft Helga de grootste omzet van de hele stad. Ze neemt extra personeel aan en zorgt ook voor extra werkgelegenheid bij haar leveranciers. Doordat haar bezoekers niet contant hoeven af te rekenen, heeft geen enkele klant bezwaar tegen de regelmatige prijsverhogingen voor wijn en bier, de best lopende producten. Daarnaast lanceert Helga nog een groot aantal producten waar eigenlijk niemand om had gevraagd, zoals borrelnootjes en toeristische brochures, maar omdat ze op de pof kunnen worden aangeschaft, vinden ook deze artikelen gretig aftrek. Als gevolg van dit alles exploderen Helga’s omzet en winst.

Een jonge directeur van een lokaal bankfiliaal ziet in de schulden die Helga’s klanten hebben een waardevol product voor de toekomst en hij verhoogt haar krediet. Hij ziet geen enkele reden zich zorgen te maken over het feit dat het onderpand bestaat uit schuldbekentenissen van werkloze alcoholisten. Hij krijgt als dank voor zijn creatieve, marktgerichte idee een riante bonus uitgekeerd.

Op het hoofdkantoor van de bank en elders zien handelaren een mogelijkheid om gigantische winsten te maken door te handelen in de schuldbekentenissen van Helga’s klanten, die zij DRINKINGBONDS noemen. Deze ‘waardepapieren’ worden samengevoegd in paketten en verhandeld op alle financiële markten in de wereld. Naïeve beleggers hebben niet door dat deze hoog aangeslagen ‘aandelen’ in feite niets meer zijn dan de schuldbekentenissen van werkloze alcoholisten. De prijzen van de DRINKINGBONDS stijgen, en al snel zijn zij het best verkochte financiële product, waarmee grote sommen geld verdiend worden. De beurshandelaren krijgen een riante bonus uitgekeerd.

Desalniettemin, en terwijl de prijzen van de DRINKINGBONDS nog steeds stijgen, besluit de risicomanager bij de bank die Helga het krediet verschaft heeft, dat het tijd wordt voor Helga om haar krediet aan te zuiveren. Helga vertelt haar klanten dat ze hun openstaande schulden moeten betalen.Haar klanten antwoorden dat ze dat niet kunnen, immers: werkloos en alcoholist. Omdat Helga haar krediet niet kan aflossen, gaat ze failliet. De bar sluit en haar werknemers worden werkloos.

De volgende dag blijkt dat de prijs van de DRINKINGBONDS met 90% gedaald is, en deze waardevermindering verwoest de kredietwaardigheid van de bank. De bank kan nu geen leningen meer verschaffen en daardoor stagneert de lokale economie. Nog meer werklozen dus.

De leveranciers van Helga’s bar hadden haar genereuze betalingscondities gegeven en bovendien het geld van hun pensioenfondsen voor een aanzienlijk deel in DRINKINGBONDS gestoken. Nu moeten ze Helga’s schulden afschrijven en daarnaast een verlies van 90% incasseren op de DRINKINGBONDS. Haar wijnleverancier vraagt ook faillissement aan en haar bierleverancier wordt al snel overgenomen door een concurrent. Ook dit alles levert extra werklozen op.

Gelukkig worden de bank, de beurzen en de beurshandelaren gered door de nationale regering, die hun schulden overneemt en ze van een constante stroom geld voorziet om te kunnen blijven voortbestaan. Dit wordt gevierd met wederom een riante bonus voor alle betrokkenen.

Het geld dat de regering nodig heeft om de banken, de beurzen en de beurshandelaren te redden, krijgt ze door het bedenken van nieuwe en het verhogen van bestaande belastingen.

Deze belastingen moeten betaald worden door werkende niet-alcoholisten, die nog nooit een stap in Helga’s bar hebben gezet.

🙂

Reactie achterlaten

{ 1 trackback }

Vorige post:

Volgende post: