Waarom ze Geert Wilders wel kunnen missen

door GB op 06/03/2009

in Haagse vierkante kilometer

De flim This is England is een soort knuffelversie van American History X, maar desondanks een mooie coming of age film. De hoofdpersoon is een schooljochie dat gepest wordt en vervolgens aansluiting en eigenwaarde vindt bij rechtste kringen. In eerste instantie is dat een vrij onschuldige jongensclub die op verlaten terreinen huizen sloopt. Later raakt hij ook betrokken bij het serieuze werk, zoals het molesteren van een Pakistaanse winkelier.

De context van de flim is de zelfkant van de samenleving ten tijde van Thatcher, en dan duidelijk de figuren die haar weg naar boven niet gevonden hebben. De sfeer is die van een industriestad in Noord-Engeland, rossige hoofden, dikke nekken en veel ‘focking’s tussendoor. Tegelijk is het ook een flim waarin fors wordt gescholden over de Falkland oorlog, als zijnde een oorlog waar Groot-Brittanië door een liegende Thatcher in gerommeld is.

Het is duidelijk dat de regisseur er alles aan gelegen is om de rechtsradicalen van Nazistische associaties te bevrijden. Iemand van Jamaicaanse afkomst maakt bijvoorbeeld onderdeel uit van de groep en men geniet van Reggae muziek. Maar bovenal is het verhaal van de hoofdpersoon en het verhaal van diens grote voorbeeld een parallel verhaal over het onverwerkte verlies en gemis van een vader.

Van deze flim loopt een dun draadje naar de vraag naar de selectie van een een leider. Die vraag doet zich op een aantal niveaus voor, niet alleen in de groep zelf, maar ook bij het bezoeken van rechtsradicale politieke bijeenkomsten en de verhouding tot de gekozen regering. De les is in ieder geval: als de rationele keuzetheorie ergens niet werkt, dan is het bij verkiezingen. Leve de democratie, derhalve.

{ 0 reacties… add one now }

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: