Waartoe dient artikel 3:3 Awb eigenlijk nog? Een casus.

door Ingezonden op 22/05/2013

in Uncategorized

Post image for Waartoe dient artikel 3:3 Awb eigenlijk nog? Een casus.

In het Drentse dorp Buinen betrekt een nieuwe inwoner een huisje dat is gelegen aan de voormalige N.O.L.S. spoorbaan, die Zwolle met Delfzijl verbond. Het bijzondere aan het stukje spoorbaan is dat het laaggelegen is en voorzien van een twee meter hoger gelegen werkpad (het zogenoemde “Spoorpad”) ten westen van die spoorbaan, dat nog vrijwel geheel in de originele staat van honderd jaar geleden is. Het is een cultuurhistorisch monument.

Sinds eind jaren zestig is de gemeente Borger-Odoorn eigenaar van spoorbaan en werkpad. Er is op het werkpad geen ander gemotoriseerd verkeer dan dat van drie omwonenden, de folderaar en de postbode. Spoorbaan en werkpad zijn openbare zandwegen, die in de praktijk door de aanwonenden worden onderhouden. De nieuwe inwoner heeft, ter vergroting van zijn privacy, zijn zinnen gezet op het werkpad dat langs zijn huis loopt en verzoekt de gemeente om dat aan hem te verkopen. Het College van B&W erkent het belang van de privacy van verzoeker en verklaart zich tot verkoop bereid. Daarvoor dient eerst het werkpad aan de openbaarheid te worden onttrokken.

De gemeenteraad verwerpt evenwel een voorstel daartoe met algemene stemmen. Wel overweegt de raad dat het pad uit oogpunt van natuur en cultuurhistorie van belang is en spreekt hij als zijn mening uit dat het pad geschikt gemaakt moet worden voor wandelaars en fietsers. Daartoe wordt 5000,- euro uitgetrokken. Afsluiting van het pad voor gemotoriseerd verkeer komt niet aan de orde. De nieuwe inwoner probeert B&W te houden aan wat hem was toegezegd. B&W trachten zo goed mogelijk zowel te voldoen aan de opvattingen van de raad, als aan hun toezeggingen aan de nieuwe inwoner, door het pad gesloten te verklaren voor voertuigen op meer dan twee wielen, het op vijf plaatsen af te sluiten met zware veldkeien, alsmede  door het maken van twee nieuwe opritten ten behoeve van drie aangrenzende erven, waardoor het pad de facto bij het erf van de nieuwe inwoner wordt gevoegd. Daartoe wordt onder verwijzing naar artikel 2, eerste en tweede lid van de Wegenverkeerswet 1994 een verkeersbesluit genomen en een drietal vergunningen verleend.

Een aantal buurtbewoners maakt bezwaar tegen dit besluit op gronden, waarvan kortheidshalve hier alleen de belangrijkste vermeld wordt, namelijk dat geen van de in artikel 2, lid 1 en 2 Wvw expliciet opgesomde doelstellingen met dit besluit wordt gediend. Het besluit staat zelfs haaks op het bepaalde in artikel 2.1.a: het verzekeren van de veiligheid op de weg. Volgens een rapport van De Fietsersbond veroorzaken door de overheid aangebrachte obstakels op het fietspad jaarlijks 3000 gewonden. Zo is het besluit ook in strijd met artikel 2.1.b: het beschermen van weggebruikers en  passagiers. Het College gebruikt kortom zijn bevoegdheid in dezen kennelijk niet voor het doel waarvoor zij is gegeven en handelt daarmee in strijd met het bepaalde in artikel 3:3 van de Algemene wet bestuursrecht.

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State oordeelt anders (uitspraak van 6 februari 2013, zaaknummer 201203075/1/A3):

“Zoals de Afdeling eerder heeft overwogen (uitspraak van 3 oktober 2012 in zaak nr. 201105657/1A3), komt aan het college bij het nemen van een verkeersbesluit beoordelingsruimte toe bij de uitleg van de begrippen ‘veiligheid op de weg’ en ‘bruikbaarheid (van de weg)’. Voorts is het aan het college om de verschillende belangen die betrokken moeten worden bij het nemen van een dergelijk besluit tegen elkaar af te wegen om te beoordelen wanneer de in artikel 2 van de Wvw vermelde belangen het nemen van welke verkeersmaatregel vergen. De rechter dient zich bij de beoordeling van een dergelijk besluit terughoudend op te stellen en te toetsen of de uitleg die het bestuur aan voormelde begrippen heeft gegeven, de grenzen van redelijke wetsuitleg te buiten gaat, of het besluit niet anderszins in strijd is met wettelijke voorschriften en of de afweging van de betrokken belangen zodanig onevenwichtig is dat het college niet in redelijkheid tot dat besluit heeft kunnen komen.

Het college heeft in het verkeersbesluit gekozen voor afsluiting van het Spoorpad voor voertuigen op meer dan twee wielen op grond van overwegingen met betrekking tot verkeersveiligheid en kostenbesparing. Het Spoorpad behoeft minder onderhoud wanneer dit alleen toegankelijk is voor wandelaars en fietsers. Omdat met de afsluiting de veiligheid van de weg en het in stand houden van zowel het Spoorpad als de Spoordijk is gediend, wordt aangesloten bij de belangen zoals genoemd in artikel 2, eerste lid, aanhef en onder a en c, van de Wvw. Bij het nemen van een verkeersbesluit mag voorts het belang van de bereikbaarheid van de percelen worden meegewogen. Het college heeft dan ook geen misbruik gemaakt van zijn bevoegdheid door deze belangen mee te laten wegen”.

Wat opvalt aan deze uitspraak is niet zozeer het principe van de terughoudendheid met betrekking tot de inhoudelijke beoordeling van (de motivering van) het verkeersbesluit. Deze opvatting is bekend en uit oogpunt van de rechtsbescherming van de burger overigens niet onomstreden. Uit oogpunt van de fysieke bescherming van de burger is terughoudendheid hier echter niet op zijn plaats. Immers De Fietsersbond heeft zich met klem uitgesproken tegen het plaatsen van obstakels (zoals veldkeien en dergelijke) op fietspaden, in verband met het grote aantal ongelukken dat zij veroorzaken. Overweging van kostenbesparing – hoe belangrijk op zich ook – komt niet voor als een te dienen doel in de expliciete opsomming in artikel 2, de leden 1 en 2 van de Wvw. Het lijkt voorts niet voor de hand liggend, dat een besparing op de onderhoudskosten de instandhouding van de weg zal dienen.

Schrijnend is echter de wijze, waarop de Afdeling de belangrijkste grief van de klagers, namelijk die inzake het handelen door B&W in strijd met het bepaalde in artikel 3:3 Awb behandelt en daarbij kritiekloos het standpunt van het College als uitgangspunt neemt.  Misbruik van bevoegdheid  kan en mag geen kwestie van een marginale toetsing zijn. Nota bene. Het College van B&W neemt een verkeersbesluit met betrekking tot een zandweggetje waarop geen verkeer voorkomt, niet om enig in de wet expliciet omschreven belang te dienen, maar om een toezegging inzake het garanderen van de privacy aan een aanwonende zo goed mogelijk na te komen. De bereikbaarheid van het perceel van deze bewoner, of van enig ander van de betrokken percelen is daarbij nooit in geschil, of zelfs maar aan de orde geweest. Ter uitvoering van het verkeersbesluit moesten echter een in- en uitritvergunning, een aanlegvergunning en een kapvergunning worden verleend om alle betrokken percelen bereikbaar te houden.

Desondanks overweegt de Afdeling: “Bij het nemen van een verkeersbesluit mag voorts het belang van de bereikbaarheid van de percelen worden meegewogen. Het College heeft dan ook geen misbruik gemaakt van zijn bevoegdheid door deze belangen mee te laten wegen.” Niet het meewegen van belangen van bereikbaarheid, maar het nemen van een besluit op grond van een bevoegdheid die daartoe niet gegeven is, dat is waar het hier om gaat. De Afdeling gaat een echt oordeel over deze grief uit de weg. Als ook onze hoogste rechter in bestuurszaken de integriteit van bestuurlijk handelen niet wil toetsen, waartoe dient dan nog het bepaalde in artikel 3:3 van de Awb?

L.J.Bartelds
Tj.A.Westendorp
M.Winnink

Auteurs Westendorp en Winnink waren als procespartij bij deze zaak betrokken.

 

{ 17 reacties… read them below or add one }

1 Super De Boer 23/05/2013 om 01:14

😐 Algemene beginselen van behoorlijk bestuur die de procedure betreffen (zorgvuldigheidsbeginsel, motiveringsbeginsel et cetera) zijn altijd populairder geweest dan de beginselen die de facto iets zeggen over de inhoud van het bestreden besluit.

Op zich een goed uitgangspunt. Maar een goede rechter houdt altijd voor ogen dat er van die momenten zijn dat een grens wordt gepasseerd en dat het moment daar is om zwaarder geschut in te zetten. Enig lef en een door de feiten – liefst zelfs de wetenschap als zodanig – gedragen standpuntbepaling zijn dan vereist.

Kom daar maar eens om in een land waar waxinelichtwerpers voor vijf maanden de cel in gaan, maar tegelijkertijd de toeslagen-, de zorg-, de voedsel-, de academische- en sinds kort zelfs de songfestivalfraude (België 12 punten!) aan de orde van de dag zijn.

Waar matchfixing zijn intrede in de sport heeft gemaakt.

Waar rechters in legeszaken standaard in de mediation- c.q. de handjeklapmodus schieten. Go with the flow. Zie in dit verband ook Srebenica, de illegale oorlog vs. Irak en het denken dat de bouwfraudes over zijn.

Waar de hogere overheid altijd op voorhand al met 1-0 voor staat in een zaak waarbij een lagere overheid betrokken is. Terwijl de rechterlijke macht voorop zou kunnen lopen in het beteugelen van de verkwistzieke provincies. Go with the flow.

Waar een 3%-norm heilig wordt verklaard, terwijl men vergeten is dat het enige belangrijke aan een begrotingstekort en een staatsschuld is dat je ervoor moet zorgen dat je er net iets minder van hebt dan de andere landen. Ongeacht het getal, dat volstrekt irrelevant is.

Waar een illegaal gebouwd bouwwerk in maximaal 1% van de gevallen moet worden verwijderd, en in nog eens 90% van de gevallen na verloop van tijd gratis wordt gelegaliseerd. Waardoor je goedkoper uit bent dan als je vergunning zou hebben aangevraagd.

Waar überhaupt nauwelijks wordt gehandhaafd, ongeacht het onderwerp. Ja, we handhaven het handhaven in ons nationale logo. Dat is duidelijk, toch? Go with the flow.

8) Only dead fish go with the flow.

2 CR 23/05/2013 om 10:14

Opvallend hoe verschillend je iets kunt lezen. Ik lees dat twee mensen een zaak hebben verloren en nu maar meteen tot de wetenschappelijke conclusie komen dat artikel 3:3 Awb onbruikbaar is.

3 Super De Boer 23/05/2013 om 20:11

😐 We hebben geen tijd voor nuanceringen nu, en al helemaal niet ten aanzien van de stuitende vriendjespolitiek in het Drentse dorp Juinen en het aldaar tot norm verheven, stuitende nepotisme dat is doorgedrongen tot op alle bestuurlijke en maatschappelijke niveaus.

Op http://www.rechtspraak.nl geeft zoeken op ‘3.3 Awb + pouvoir’ in totaal 260 hits, waarbij het vergeefs inroepen van het beginsel reeds begint op p.1 van de zoekresultaten, ook indien men sorteert op relevantie.

Zoeken op ‘3.2 Awb + zorgvuldigheid’ geeft 4471 resultaten, waarbij tevens blijkt dat men het beginsel vaak met succes naar voren brengt.

😡 “Veel gekker moet het toch niet worden in dit land”.

Aangaande die vriendjespolitiek c.a: ik weet waar ik het over heb, heb zelf ooit eens meegemaakt dat de wethouder RO – in zijn hoedanigheid van hovenier – de plaatselijke huisarts bezwoer dat deze geen bouwvergunning nodig had voor de kippenren van 5 x 20 meter, ten aanzien waarvan de huisarts aan de hovenier-wethouder opdracht tot levering alsmede plaatsing had verstrekt. In bezwaar bleek het toen allemaal iets anders te zitten. Burgemeester naar de hoorzitting, koppen in het sufferdje, manmanman….toestanden!

8) Kortom: REVOLUTIE!

4 Super De Boer 23/05/2013 om 20:54

*) Gelieve – uiteraard – in mijn reactie hierboven in plaats van ‘stuitende nepotisme’ te lezen: ‘weerzingwekkende nepotisme dat van generatie op generatie wordt doorgegeven, waardoor’.

5 Martin Holterman 24/05/2013 om 00:16

@Super: Zegt de Amerikaanse uitdrukking “everything but the kitchen sink” u misschien iets? Beginselen als zorgvuldigheid en detournement de pouvoir vallen bij uitstek in de categorie van argumenten die in vrijwel elk proces naar voren kunnen worden gebracht. Als men immers toch aan het procederen is, dan kunnen een paar extra argumenten nooit kwaad, ongeacht hoe sterk ze zijn. (Zie ook: het naar voren brengen van het Handvest van de Mensenrechten bij het Hof van Justitie, nu het immers bindend recht is geworden: het gebeurt regelmatig, maar het wordt bijna nooit gehonoreerd.)

Dus zou ik niet anders verwachten dan dat de meeste beroepen op art. 3:2-3:4 Awb worden afgewezen.

6 Super De Boer 24/05/2013 om 01:17

@ Martin

Eens natuurlijk, het bekende schot hagel is mij welbekend. Zelfs in zienswijzenprocedures aangaande op zichzelf vrij onbeduidende bestemmingsplannen wordt van tijd tot tijd zelfs een verdragsrechtelijk grondrecht in stelling gebracht. Niet vaak, maar ik heb het meer dan eens meegemaakt.

Neemt niet weg dat het mijn stellige overtuiging is dat in het bestuursrecht talloze malen vaker een besluit met succes wordt bestreden op basis van strijd met het (formele) zorgvuldigheidsbeginsel (3.2) dan op basis van strijd met het verbod op sneukelen (3.3). Maar ook veel vaker dan op basis van strijd met het meer gangbare en evenals het sneukelverbod materieel van aard zijnde evenredigheidsbeginsel (3.4).

In de praktijk is bestuursrecht m.i. best vaak niet gewoon een middel van de politiek, het IS politiek. Heb daar zelfs nog een zeer recente ervaring mee, maar gelet op het huidige klokkenluidersklimaat doe ik daar maar even het zwijgen toe. Nederlandse rechters zijn in de regel prima, maar – voor zover ik e.e.a. waarneem – mag het soms net een tandje minder terughoudend, zeker in het bestuursrecht.

8) Leuk dat je weer eens van je doet horen. Was het het woord ‘revolutie’ dat je triggerde? Gelet op je eerdere standpunten over (o.a.) monarchie en eed sluit ik dat niet uit 😉 Ik overdrijf uiteraard hoor, ik doe het ook voor een Massale Vlucht Voorwaarts van de Volkeren der Aarde.

7 Ruudt 27/05/2013 om 12:16

Tsja. Als ik rechter was geweest, zou ik mij – denk ik – ook niet snel hebben laten verleiden tot een uitspraak waarin het plaatsen van een grote zwerfkei op een zandpad als ontoelaatbaar werd beoordeeld. Heb heel wat gefietst, en een klein paaltje kun je eens missen, maar een zwerfkei op een zandpad…

En het college heeft hier volgens mij toch een aardige poging gedaan om de belangen van iedereen goed te behartigen. De nieuwe bewoners bij wie eerder bepaalde verwachtingen waren gewekt over het afsluiten van de weg. De oude bewoners die er terecht hebben bepleit dat dat te ver zou gaan. En de gemeenteraad die de cultuurhistorische waarde wilde vergroten door het spoorpad af te sluiten van gemotoriseerd verkeer.

Ik kan me eigenlijk wel vinden in het oordeel, geloof ik. Waarbij nog opgemerkt moet worden dat het artikel 3:3 argument wel degelijk vol wordt getoetst: “Het college heeft dan ook geen misbruik gemaakt van zijn bevoegdheid door deze belangen mee te laten wegen”.
Bij een marginale toetsing hadden wel een ‘in redelijkheid.. bla bla” formulering moeten tegenkomen.

8 Super De Boer 27/05/2013 om 12:46

Ah, het ging dus om een zwerfkei.

8) Die gooi ik gewoon in de grijze bak hoor.

9 cbx402 02/06/2013 om 20:28

In het oorspronkelijk bericht wordt verwezen naar artikel 3.3 van de Algemene wet bestuursrecht: het verbod van machtsmisbruik (door allerlei overheidsdienaren vaak eufemistisch en verhullend aangeduid als ‘detournement de pouvoir’. De Nederlandse term geeft beter en duidelijker weer wat er aan de hand is.
Er is een verkeersbesluit door B&W vastgesteld waartegen bezwaar, beroep en hoger beroep is aangetekend. In beroep en hoger beroep is aangevoerd dat er sprake is van machtsmisbruik, omdat de verkeersmaatregel geen van de in artikel 2 van de Wegenverkeerswet vermelde doelen dient: doe doelen zijn a.de veiligheid op de weg, b. de bescherming van weggebruikers, c. de instandhouding van de weg en de vrijheid van het verkeer, d. voorkoming of beperking van overlast, e. voorkoming van aantasting of functie van objecten of gebieden, f. bevordering van zuinig energiegebruik, g. waarborgen van de correcte heffing van wegenbelasting, h. voorkoming van onjuiste registratie, i. bestrijding van fraude, j. waarborging van goed toezicht en k. waarborging van de naleving van internationale verplichtingen.
De door B&W genomen maatregel gaat over de afsluiting van een onverhard smal pad langs een voormalige spoorbaan, waarover nauwelijks verkeer plaatsvindt, alleen een paar marginale verkeersbewegingen om achterliggende terreinen te bereiken.
Pikant detail daarbij is dat B&W eerder een poging hebben ondernomen om het gedeelte van het pad, waarvoor zij nu de verkeersmaatregel hebben genomen, aan de openbaarheid te onttrekken om vervolgens de grond waarop dat deel ligt te kunnen verkopen aan een aanwonende. Maar dat hield de gemeenteraad tegen.

In de Awb is bepaald dat B&W’s geen besluiten mogen nemen met een ander doel dan waarvoor de bevoegdheid is gegeven. Je zou zeggen: zo duidelijk als een klontje, en je verwacht van rechters dat ze bij zo’n argument de wettelijke opsomming van de doelstellingen die in de wet waarin de bevoegdheid is verleend, nalopen en de toepasselijkheid daarvan beoordelen.
Het is eigenlijk te gek voor woorden dat de opvolgende rechters zich in deze zaak er van af maken met de mededeling dat aan B&W beleidsvrijheid toekomt om al dan niet een verkeersmaatregel te nemen. Alsof de keuze om al dan niet over te gaan tot machtsmisbruik ook een vrije keuze van het bestuur is!

Om met de Mediamarkt te spreken: WE ZIJN TOCH NIET GEK!

10 L.J.Bartelds, Tj.A.Westendorp,M.Winnink 23/06/2013 om 23:41

Vijf bloggers hebben zich in ons probleem willen verdiepen. Allen hartelijk dank daarvoor.
De opvattingen lopen zoals te verwachten viel sterk uiteen.

Ons verhaal is koren op de (standaard) molen van Super de Boer, dat is duidelijk.En dat de bestuurlijke situatie in Borger-Odoorn niet uniek is in Nederland is ook duidelijk. Het kan niet vaak genoeg gezegd en hartstochtelijk genoeg aan de kaak gesteld worden.

Ruudt daarentegen plaatst zich gaarne in het rijtje bestuurlijke sjoemelaars. Het college heeft natuurlijk niet gepoogd om ieders belang zo goed mogelijk te behartigen. Het heeft met een verbetenheid een betere zaak waardig zijn gelijk willen halen. In plaats van voor vijfduizend euro een zandweggetje van een eenvoudige verharding te voorzien,heeft het voor vijfentwintigduizend euro aan procedures gevoerd. Als Ruudt zich hierin kan vinden moet hij nodig ergens burgemeester worden, als hij het al niet is.

De bijdrage van cbx402 is ons vanzelfsprekend uit het hart gegrepen. Zo had het natuurlijk gemoeten. Deze blogger gunnen wij graag een plaatsje in de (nieuwe) afdeling bestuursrechtspraak.

Wat ons echter opvalt, is dat niemand aandacht heeft geschonken aan de corrupte redeneertrant in de uitspraak.
Een overweging die in de hele lange procedure geen moment aan de orde is geweest, namelijk de bereikbaarheid van de percelen, wordt aan het slot van de overwegingen als het spreekwoordelijke konijn uit de hoge hoed getoverd.
Et voila, daarom kan er geen sprake zijn van detournement. Het beneemt ons de adem.

Tot slot: alle motorcrossers van Nederland opgelet! Het pad wordt allen gesloten voor motorvoertuigen op meer dan twee wielen.

11 L.J.Bartelds, Tj.A.Westendorp,M.Winnink 24/06/2013 om 09:43

allen(in laatsteregel)=alleen

12 Ruudt 24/06/2013 om 13:03

Laat ik maar niet ingaan op de beschuldiging een bestuurlijke sjoemelaar te zijn, maar het houden bij de opmerking dat – als ik het venijn in de reactie proef – de verbetenheid waarschijnlijk niet alleen bij het college zat, maar ook bij de procespartij(en) in deze kwestie.

Waarschijnlijk was een gangetje Ombudsman nuttiger geweest, dan het doorlopen van het bestuursrechtelijk traject.

13 Super De Boer 25/06/2013 om 14:13

8) Een burgemeesterspost is je op zich gegund hoor, Ruudt. Naar verluidt zijn Ter Weksel en Vlieland momenteel vacant.

14 L.J.Bartelds, Tj.A.Westendorp,M.Winnink 25/06/2013 om 15:30

Ruudt van affiniteit met bestuurlijk sjoemelen te betichten was onaardig.Hier is een welgemeende verontschuldiging op zijn plaats.Bij dezen.
Voor de rest: als men zich tegen het openbaar bestuur moet verweren dan past de gang naar de rechter;als men wil weten of het openbaar bestuur ter zake behoorlijk heeft gehandeld dan rest een beroep op de ombudsman.Dat leek ons gegeven de omstandigheden niet nodig en ook niet zinvol

15 Joppie 25/06/2013 om 16:37

Kritiek op het gebruik maken van het bestaande recht om tegen kromme redeneringen van het gezag in het geweer te komen doe je niet af met verwijzing naar de ombudsman, maar moet je echt inhoudelijk beoordelen en niet op basis van wat je meent te constateren aan de toon van sommige publicaties.Evident gesjoemel van de behörden (in dit geval door kennis te nemen van het gehele dossier wellicht eenvoudig te constateren), gevoegd bij de algemene houding van behörden: “men kan toch altijd in beroep gaan”, levert sec op wat de betrokkenen minitieus denken te hebben blootgelegd.

Dat zulks een te herkennen model vormt van krom overheids-handelen op gemeentelijk niveau blijkt o.a. uit de bijdrage van Super de Boer.

We hebben het nu maar even niet over andere zaken die ook aardig zijn te becommentariëren, zoals daar zijn: Kostenoverschrijdingen bij aanleg van de Noord-Zuid lijn; het kostenplaatje en de bestuurlijke chaos behorend bij het nu al introduceren van windenergie op land onder verwijzing naar de eerzame bedoelingen van vergroening van onze energievoorziening; herziening van het vonnis van Lucia de Berk en de daaropvolgende benoeming van een belangrijke initiële speler in deze zaak bij het Europese Hof,…………

Ruudt ga jij nu maar op de fiets naar de ombudsman als vervolg op eventuele constatering van blunders van het gezag!.

16 Ruudt 26/06/2013 om 17:01

@Super de boer, doe Ter Weksel maar. Met mijn sjoemelgedrag zal ik vast goed passen in de bestuurscultuur daar. Hoewel het op Vlieland weer mooi fietsen is. Wel veel keien daar.

@ L.J. Bartelds e.a. excuses aanvaard. Mijn ervaring is dat de Ombudsman vaak goed is in bemiddelen bij dit soort conflicten, waardoor je discussies over formele argumenten wellicht had kunnen vermijden. De burger is dar vaak beter af dan bij de bestuursrechter.

@Joppie Voor mijn inhoudelijke kritiek, zie mijn eerdere reactie. Vergeef me dat ik niet het volledige dossier heb opgevraagd.

17 Joppie 17/07/2013 om 18:00

Ruudt,
De schrijvers van het blog: “Waartoe dient artikel 3.3 Awb eigenlijk nog. Een casus”, hebben zich vast evenals jij, in het licht van de recente discussie over onveiligheid op fietspaden en de dodelijke ongelukken die daarvan het gevolg waren, nog eens achter de oren gekrabd omtrent de uitspraak van de Raad van State waar het blog een directe reactie op schijnt te zijn.
Jij gaat toch niet op je racefietsje over het fietspad waar het de gemeente Borger-Odoorn om te doen is?
Groeten,
Joppie.

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: