Wildersdocumentaire: Schalken heet nog altijd haas

door GB op 08/12/2011

in Haagse vierkante kilometer, Uitgelicht

Post image for Wildersdocumentaire: Schalken heet nog altijd haas

Een mooi initiatief van de Humanistische Omroep: de betrokkenen bij het Wildersproces eens rustig laten terugblikken. Daarbij hebben ze bewonderenswaardig veel mensen voor de camera gekregen. Behalve Wilders zelf, maar die wilde niet. Ella Vogelaar kennelijk wel, maar van haar bleef het een aflevering lang onduidelijk wat zij er eigenlijk mee te maken had. Misschien wil ze zelf vervolgd worden voor lekken uit de ministerraad.

Get Microsoft Silverlight
Of bekijk de flash versie.

De documentaire haalde het nieuws omdat daarin werd beweerd dat Maxime Verhagen de AIVD op Wilders wilde zetten en zijn beveiligers wilde laten spioneren. Terecht dat de kamer daar zwaar aan tilt – als het inderdaad waar is. Verhagen blijft immers een zittend minister met veel vijanden.

Zoals in wel meer episodes uit het Wildersproces, speelde raadsheer Schalken een opvallende rol. Van alle betrokkenen leek hij nog de meest strijdbare. In ieder geval liet hij de minste suggestie van zelfreflectie bestaan. Dat de motivering van het bevel om te vervolgen nogal veroordelend geformuleerd was – een standpunt dat vrij algemeen wordt aangenomen – moet volgens Schalken nog altijd voor rekening blijven van degenen die kennelijk het voorlopige karakter van de beklagprocedure niet begrijpen.

En hij kwam met een nieuw argument, dat volgens mij onjuist is. Ergens terloops creëert Schalken het beeld alsof hij al 25 jaar ‘chef artikel 12′ is bij het hof in Amsterdam en dat hij krachtens een neutraal maar dwingend rooster toevallig moest oordelen over de weigering om Wilders te vervolgen.

Dat kan niet waar zijn. Schalken was raadsheer-plaatsvervanger met een bijzondere expertise op het terrein van de vrijheid van meningsuiting. Hij zat daar dus niet toevallig, hij moet voor die zitting gevraagd zijn en hij moet daar dan mee hebben ingestemd. Als hij het niet zelf aangeboden heeft.

Hoe moeilijk kan het zijn om toe te geven dat je als emeritus hoogleraar strafrecht, met een lange staat van dienst op het gebied van de vrijheid van meningsuiting, natuurlijk geen nee zegt tegen zo’n zaak? En dat je misschien iets vaker een voorzichtigere formulering had moeten gebruiken? Zoveel staat daarbij toch niet op het spel? Nota bene een officier van het OM zelf durft toe te geven dat het bevel tot vervolgen niet heel absurd was.

Foto: Robert Jeffries

{ 2 reacties… read them below or add one }

1 Adrienne de Moor 08/12/2011 om 19:15

Art. 12 Sv zittingen worden in hun algemeenheid vaak met plaatsvervangers gedaan. Dat is een efficiënte manier om mensen in te zetten. Het kan dus best zijn dat plv-raadsheren vaker op dergelijke zaken zitten dan full time raadsheren. Dat is althans een observatie die ik meeneem uit een relatief beperkte ervaring als plv in Hof Den Bosch. Je moet lang van tevoren aangeven of je op een bepaalde dag kunt, en dan weet je enkel wat voor soort zitting het is, niet welke zaken. Dus het zou best kunnen dat Schalken niet tevoren wist waar hij in terecht zou komen.

2 GB 09/12/2011 om 11:16

Het argument sluit misschien niet helemaal. Maar ik blijf mij niet kunnen voorstellen dat zo’n Wilderszaak gewoon met de flow mee gepland is.

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: