Wanneer ‘iets terugdoen voor je bijstand’ dwangarbeid wordt

door AT op 10/12/2010

in Bestuursrecht,Decentralisatie,Grondrechten

Post image for Wanneer ‘iets terugdoen voor je bijstand’ dwangarbeid wordt

Sneeuwschuiven, biljarten met bejaarden of oppassen op kinderen van de hardwerkende Nederlander. Bijstandsgerechtigden zouden dergelijke activiteiten moeten verrichten ‘om iets terug te doen’ voor de genoten bijstand, dat is althans de opinie van de Kamerfracties van VVD en CDA met gedoogsteun van de PVV. Buiten alle voorspelbare uitvoeringsproblemen die rijzen wanneer je in een gemiddelde stad als Groningen alle 7.600 bijstandsgerechtigden met een sneeuwschuiver de straat op wilt sturen, valt deze luchtballon ook met juridische argumenten vrij eenvoudig door te prikken.

Allereerst valt op dat de Wet werk en bijstand (WWB) de gemeenten verantwoordelijk maakt voor re-integratie. Kamerleden hoeven zich daar dus niet mee te bemoeien. Gemeentebesturen kunnen daarbij tal van instrumenten inzetten, waaronder scholing en zelfs vormen van verplichte arbeid (Work First). Werk je niet mee aan zo’n re-integratietraject, dan kun je worden gekort op je uitkering. Kortom: in de kern stellen VVD en CDA eigenlijk iets voor wat nu al gebeurt en kan, zo weten we sinds de uitspraken van de Rb Arhnem en de Centrale Raad van Beroep over een Arnhemse en een Amsterdamse bijstandsgerechtigde die weigerden aan zo’n traject mee te werken.

Het grote verschil tussen wat nu gebeurt en wat VVD en CDA voorstellen is het doel van de arbeid. Zijn de huidige ‘work first’ trajecten nog gericht op het weer naar de arbeidsmarkt toe leiden van de bijstandsgerechtigden, het leidende principe in het voorstel van VVD en CDA is niet het arbeidsmarktperspectief, maar het principe van reciprociteit: omdat je van de samenleving (lees: de hardwerkende Nederlander) bijstand ontvangt, mag die samenleving van jou verwachten dat jij werkzaamheden verricht ten gunste van die samenleving. In een principe van reciprociteit ontbreekt elke individuele toets: het maakt feitelijk niet uit of die werkzaamheden bijdragen aan het arbeidsmarktperspectief van de bijstandsgerechtigde.

Daarmee komt de verplichte arbeid gevaarlijk dicht bij wat in art. 4 EVRM onder dwangarbeid wordt verstaan. De CRvB toetst in zijn uitspraak over de Amsterdamse werkweigeraar dat verbod aan de volgende criteria:

1) de aard, de plaats, de duur en de werktijden van de in het kader van de aangeboden voorziening te verrichten werkzaamheden in relatie tot de mogelijkheden, de werkervaring, de opleiding en de gezinssituatie van de betrokkene,
2) de duur van de werkloosheid van de betrokkene,
3) of en zo ja, hoe de aangeboden voorziening kan bijdragen aan de arbeidsinschakeling van de betrokkene, en
4) de zwaarte van de sanctie bij niet meewerken aan de aangeboden voorziening.

Bij de categoriale werkverplichting die VVD en CDA bepleiten, loopt het in ieder geval fout bij het eerst een derde criterium. ‘Iets terug doen voor de samenleving’ heeft immers niets te maken met het verkleinen van het gat tot de arbeidsmarkt.

Related Posts with Thumbnails

{ 33 reacties }

1 Louis van Overbeek 12/12/2010 at 13:27

Uit uw artikel blijkt dat het besef dat er in Nederland op grote schaal met mensenrechten strijdige dwangarbeid wordt opgelegd aan bijstandsgerechtigden ook in juridische kringen begint door te dringen. Dat is wat laat, maar niettemin verheugend.

Bij één punt wil ik evenwel als aanvulling wijzen op het volgende: in de 3e alinea van uw stuk stelt u, dat toen er bij verplichte tewerkstelling onder vorige kabinetten – vanaf 2004, toen de nieuwe bijstandswet werd ingevoerd – (in theorie althans) nog sprake was van een arbeidsperspectief bij deze verplichte tewerkstelling, dit wel ‘kon’, m.a.w. er geen sprake was van strijd met het Europese Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) en pas nu dit principe door het huidige kabinet is vervangen door dat van reciprociteit (‘iets terugdoen voor je uitkering’) wel strijdig is met internationale mensenrechtenverdragen.

Dit is, hoewel deze opvatting de algemeen gangbare is, niet juist. ‘Forced or compulsory labour’ is volgens artikel 4 EVRM ook niet toegestaan als hierbij sprake is van een arbeidsperspectief. Dat is een verzinsel van Nederlandse rechters die de regering niet tegen de haren durfden instrijken, maar zich daarbij wel ‘krommers’ betoonden.

Louis van Overbeek

LvO is freelance publicist en heeft zich van begin af aan intensief met de kwestie van verplichte arbeid in het kader van de WWB beziggehouden, onder andere in de oorspronkelijk in het Katholiek Nieuwsblad gepubliceerde artikelen ‘Kleerhangers sorteren of creperen’ en ‘Rechters en krommers’

http://www.solidariteit.nl/ingezonden/2007/kleerhangers_sorteren_of_creperen.html

http://www.indymedia.nl/nl/2010/02/65432.shtml

2 AT 13/12/2010 at 09:27

Hartelijk dank voor uw reactie. Uw opmerking dat het mensenrechtperspectief ten aanzien van Work First-achtige activiteiten nu pas in juridische kringen doordringt, is aantoonbaar onjuist. De door mij aangehaalde uitspraken zijn immers uitgebreid geannoteerd in diverse vakbladen.
Uw kritiek op de toepassing van art. 4 EVRM kan ik niet helemaal volgen. Uiteraard staat het u vrij om de Nederlandse rechters, inclusief de Centrale Raad van Beroep, te betichten van een onjuiste toets aan dit artikel, maar op dit moment zijn de vier criteria wel de criteria waaraan in Nederland wordt getoetst. De zaak van de Amsterdamse werkweigeraar, waarin de CRvB zijn toets expliciteert, ligt, als ik het goed heb, momenteel bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. Met de huidige doorlooptijd weten we dus pas over vijf jaar of arbeidsmarktperspectief (door de Raad geëxpliciteerd als een van de criteria) relevant is of niet.

3 LvO 13/12/2010 at 12:30

Geachte AT,

Zoals u zelf ook schrijft: ‘op dit moment zijn de vier criteria wel de criteria waaraan IN NEDERLAND wordt getoetst’. Deze criteria zijn dus niet die van het EVRM.

Met mijn constatering dat het besef van strijdigheid met het EVRM van gedwongen tewerkstelling in het kader van de bijstand kennelijk nu pas in juridische kringen doordringt, bedoel ik – en misschien had ik mij wat preciezer moeten uitdrukken – dat bij de politiek die deze misstand heeft gecreëerd en (nu al jarenlang) in stand houdt door (bij mijn weten en tot mijn ergernis) geen enkele jurist ooit publiekelijk een kanttekening is geplaatst.

4 Jos Teunissen 14/12/2010 at 20:08

De Duitse-Engelse socioloog Ralf Dahrendorf, die vorig jaar is overleden, is volgens Mark Rutte een van zijn favoriete liberale denkers. Zie bijv. zijn artikel dat op 4 mei 2007 in het inmiddels opgeheven weekblad Opinio verscheen (http://www.liberales.be/essays/rutte). Het is echter de vraag of hij het werk van Dahrendorf goed heeft gelezen, laat staan begrepen (getuige alleen al het feit dat hij de voornaam van Dahrendorf schrijft als ‘Ralph’ en niet als ‘Ralf’).

“Menschen zur Arbeit zu zwingen, auch wenn es durch indirekte Mittel geschieht, ist eine autoritäre Politik. (…) Es wird nicht funktionieren, wenn wir jenen höchsten Wert bewahren wollen, die Freiheit”, schreef Dahrendorf, waarbij hij met “indirekte Mittel” doelde op het onthouden van een uitkering op bijstandsniveau aan degenen die niet bereid zijn mee te werken aan een ‘work first’-project (zie ‘Die globale Klasse und die neue Ungleichheit’, Merkur 2000, p. 1057-1068, ook opgenomen in de bundel ‘Der Wiederbeginn der Geschichte. Vom Fall der Mauer zum Krieg im Irak’, Beck München 2004, p. 251-265). Dahrendorf noemde dit arbeidsdwang, wat niet past bij een liberale attitude. Sinds medio jaren tachtig pleitte Dahrendorf dan ook voor invoering van een basisinkomen voor iedere burger, zonder voorwaarden (bij voorkeur in het kader van het belastingstelsel). Daarover is ook op de website van de Teldersstichting, waar een artikel over Dahrendorf is opgenomen (http://teldersstichting.vvd.nl/nieuws/160/ralf-dahrendorf), niets over te lezen.

Jos Teunissen, OU Heerlen

5 Wolfgang Xavier 14/12/2010 at 22:47

“omdat je van de samenleving (lees: de hardwerkende Nederlander) bijstand ontvangt, mag die samenleving van jou verwachten dat jij werkzaamheden verricht ten gunste van die samenleving.”
Ik snap niet hoe iemand het daarmee oneens zou kunnen zijn.
Bovendien is dit geen dwangarbeid.
Als u EVRM 4-3 sub. d eens doorleest zult u zien dat ‘werken voor je geld’ hier best eens onder zou kunnen vallen.
Bovendien is dit geen dwangarbeid. Er is geen sprake van dwang. Slechts indien men wenst te blijven profiteren van een bijstandsuitkering zullen er werkzaamheden verricht moeten worden.
Indien men de redenering in het Amsterdamse werkweigeraararrest zou volgen zou het mogelijk moeten zijn de bijstand zo in te richten dat er geen recht op bijstand bestaat indien er geen werkovereenkomst wordt getekend door de gene die een recht op bijstand wil verwerven.
Overigens vind ik dat het EVRM hier weer zijn doel voorbij schiet door het onmogelijk te maken volstrekt redelijke sancties op te leggen aan uitvreters en profiteurs. Ook voor andere bijstandsgerechtigden lijkt het me deugdelijk om weer te wennen aan het arbeidsritme, tenzij ze fysiek of mentaal gehandicapt zijn, maar een formele wet waarin deze uitzondering niet geregeld is zal het nooit door beide Kamers redden.

6 MN 15/12/2010 at 14:42

Louis van Overbeek shreef op 12/12/2010 at 13:27 “Uit uw artikel blijkt dat het besef dat er in Nederland op grote schaal met mensenrechten strijdige dwangarbeid wordt opgelegd aan bijstandsgerechtigden ook in juridische kringen begint door te dringen. Dat is wat laat, maar niettemin verheugend.”

Te laat? Zelf volg ik ontmanteling van de verzorgingstaat als leek met (hobbyistische) belangstelling, en het steeds weer terugkerende thema ‘dwangarbeid’ (verplichte arbeid) verbaasde me. Van verplichte arbeid in de zin van art 4 evrm is naar ik begrijp sprake indien arbeid wordt afgedwongen onder “the menace of a penalty” en “performed against the will of the person concerned”.

Aangezien staten onder het evrm niet verplicht zijn om financiële bijstand te verstrekken, zal geen sprake zijn van verplichte arbeid zolang (financiële) bijstand kan worden geweigerd. Indien inkomensondersteuning wordt aanvraagd, dan kunnen voorwaarden aan de toekenning daarvan worden verbonden. Accepteert men die niet, dan kan men van ondersteuning afzien. De loutere omstandigheid dat men door een beslissing in die zin in relatief ernstige materiele problemen zou kunnen geraken, is naar ik begrijp (formeel) op zichzelf geen grond om te veronderstellen dat de bedreiging die daar vanuit gaat dusdanig is dat kan worden uitgegaan van een “physical or mental constraint” waardoor men redelijkerwijs geen andere keus heeft dan om de overeenkomst te accepteren.

De introductie van “quid pro quo” in inkomstenondersteuning verleend door de staat, betekent vermoedelijk (formeel) niet meer dan dat de ‘bijstand’ het karakter krijgt van een minimale arbeidsovereenkomst die iedereen kan aangaan. Dat desondanks nog van ‘bijstand’ wordt gesproken, kan worden verklaard uit dat minimale inkomsten uit arbeid worden geboden waarbij wordt verondersteld dat op de open markt geen vraag naar die arbeid bestaat. Vandaar de introductie van de term ‘additionele arbeid’.

Economisch-liberale politieke stromingen zijn meestal tegen dergelijke bijstandverlening omdat door de ‘additionele arbeid’ de open arbeidsmarkt wordt verstoord. Het idee voor het invoering van een dergelijk systeem komt in nl naar ik begrijp oorspronkelijk van die pvda ed. Vermoedelijk teneinde de weerstand tegen de introductie van ‘additionele arbeid’ zoveel mogelijk te beperken, werd financiële ondersteuning aanvankelijk niet een tegenprestatie in de vorm van arbeid gekoppeld. In plaats daarvan werden ontvangers van inkomstenondersteuning geacht te worden geholpen met ‘voorzieningen’ (‘arbeidstherapie’?) bij de terugkeer naar een financieel onafhankelijk bestaan.

Bij het kiezen voor dergelijk model speelde wellicht ook dat, indien destijds meteen (openlijk) een “quid pro quo” model zou zijn ingevoerd, de aanspraak op rechtsbescherming (bijvoorbeeld onder art. 1, 1e protocol evrm) door destijds reeds van inkomstenondersteuning afhankelijke personen beter zou zijn geweest. Inmiddels zijn ‘oude gevallen’ naar mag worden aangenomen van de aanspraak op recht gestript doordat ze ‘re-integratiecontracten’ ondertekenden en/of meewerkten aan pseudo-medische onderzoeken door ‘ketenpartners’ waardoor ze (formeel vrijwillig) medisch werden ‘geïndiceerd voor re-integratie’: in effect werd ze een soort armlastigen-TBS opgelegd.

Het Nederlandse re-integratiemodel is naar ik me voorstel nu op ramkoers met art. 8 evrm. In Duitsland werd het ‘aanbieden’ van 1-eurojobs (aan oudere werkelozen?) kennelijk inmiddels veroordeeld als ‘onzedelijk’. In nl laat men wellicht daarom nu het re-integratiemodel los, en zet meer openlijk in op ‘tegenprestatie’ hetgeen vanuit een verdragsrechtelijk perspectief wellicht minder bedenkelijk is. Op grond van wat ik daarvan begrijp, verbaast ook mij het kennelijke gebrek aan deskundige publicaties. Ik kan op het internet in iedergeval weinig serieuze (deskundige) teksten over de burgerrechtelijke context van de hervorming van de welvaartstaat vinden…

7 MN 15/12/2010 at 15:01

Voor de goede orde: bovenstaande reactie is van een andere MN afkomstig dan de MN die ook elders op dit blog wel eens wat typt.

8 Jos Teunissen 15/12/2010 at 15:34

Het lijkt me nuttig de discussie over de vraag of er al dan niet sprake is van ongeoorloofde en met art. 4 EVRM strijdige arbeidsdwang in een breder kader te plaatsen. Diezelfde vraag speelt namelijk ook op fiscaal terrein, en wel waar het gaat om de (stapsgewijze) afschaffing van de ‘overdraagbare (algemene) heffingskorting’ voor de partner in een huishouden die zelf geen of onvoldoende inkomen heeft. Met deze afschaffing wordt beoogd die partner te ‘prikkelen’ (meer) betaalde arbeid te verrichten, verhoging van de arbeidsparticipatie dus, hetzelfde doel als wordt beoogd met de ‘work first’-maatregelen in het kader van de bijstand.
Terwijl met de invoering van de aanspraak op bijstand werd beoogd om voor iedere burger en gezin te waarborgen dat kan worden beschikt over een inkomen dat minimaal nodig is om in de primaire levensbehoeften te voorzien, beoogde de algemene heffingskorting (en haar voorganger, de overdraagbare belastingvrije voet) het van belastingheffing vrijstellen van dat (deel van het) gezinsinkomen dat benodigd is voor de primaire levensbehoeften. In een artikel in het Weekblad voor Fiscaal Recht heb ik betoogd dat de afschaffing van de overdraagbare heffingskorting in strijd is met niet alleen art. 4 EVRM, maar ook met art. 8 EVRM en art. 1 van het Eerste Protocol, mede in verband met art. 14 EVRM (ongelijke behandeling).
Zie http://www.ou.nl/Docs/Faculteiten/RW/teunissen_aanrechtsubsidie.pdf.
Terwijl het bij de ‘work first’-maatregelen gaat om het door de overheid aan een burger onthouden van (een deel van) het voor de primaire levensbehoeften benodigde inkomen (als hij niet meewerkt aan zo’n maatregel, gaat het bij de afschaffing van de overdraagbare heffingskorting om het door de overheid (via belastingheffing) ontnemen van een extra deel van het gezinsinkomen (t.w. die heffingskorting), zolang de niet of te ‘weinig’ verdienende partner geen betaalde arbeid verricht. In mijn artikel heb ik gelaedeerden geadviseerd hiertegen in rechte op te komen, zonodig tot het EHRM. Jurisprudentie hierover zou m.i. ook van belang zijn voor de beoordeling van ‘work first’- maatregelen in het licht van art. 4 EVRM.

Jos Teunissen

9 MvN 15/12/2010 at 19:56

MN screef op 15/12/2010 at 15:01″Voor de goede orde: bovenstaande reactie is van een andere MN afkomstig dan de MN die ook elders op dit blog wel eens wat typt.”

Sorry. Zal bij eventuele verdere reacties MvN gebruiken.

10 Paul. 16/12/2010 at 10:04

Wolfgang Xavier schreef: Bovendien is dit geen dwangarbeid.
Als u EVRM 4-3 sub. d eens doorleest zult u zien dat ‘werken voor je geld’ hier best eens onder zou kunnen vallen.
Bovendien is dit geen dwangarbeid. Er is geen sprake van dwang. Slechts indien men wenst te blijven profiteren van een bijstandsuitkering zullen er werkzaamheden verricht moeten worden.

als je de keus hebt, verplicht werken voor de hoogte van de uitkering of anders krijg je straf, is dat wel degelijk dwangarbeid. bij mij werd de uitkering ingetrokken toen ik weigerde. de finacieéle gevolgen zijn dan erg groot, denk maar eens aan de ziekte kosten die je wettelijk verplicht bent te betalen, maar dan niet meer kan betalen. maar je hebt dan ook geen geld voor eten en drinken en onderdak, en dat zijn toch wel de eerste levens behoeftes. het is dus weldegelijk dwang arbeid.

@MN, u zegt: Aangezien staten onder het evrm niet verplicht zijn om financiële bijstand te verstrekken, zal geen sprake zijn van verplichte arbeid zolang (financiële) bijstand kan worden geweigerd. Indien inkomensondersteuning wordt aanvraagd, dan kunnen voorwaarden aan de toekenning daarvan worden verbonden.

ik zou de evrm eens goed nalezen en ook de nederlandse grondwet.

trouwens er worden al een hoop voorwaarde gesteld bij het aanvragen van een bijstands uitkering.

u zegt ook: De introductie van “quid pro quo” in inkomstenondersteuning verleend door de staat, betekent vermoedelijk (formeel) niet meer dan dat de ‘bijstand’ het karakter krijgt van een minimale arbeidsovereenkomst die iedereen kan aangaan.

bij het aangaan van een arbeids overeenkomst geldt ook het arbeids recht, die ook zegt dat er premies en belasting betaald dienen te worden. in al mijn re-integratie overeenkomsten, waar ik werkzaamheden moest verrichten, werden die belastingen en premies, waaronder ww premie, nooit betaald, dit heeft ook als gevolg dat deze gewerkte periodes niet als arbeid gezien werden, met alle gevolgen vandien.

uit onderzoek blijkt dat maar zeer weinig mensen daadwerkelijk een baan overhouden aan zo’n traject terwijl deze re integratie trajecten wel meer dan 50% van het totale sociale budget opslurpen.

11 MvN 16/12/2010 at 14:16

Paul schreef op 16/12/2010 at 10:04:

“@MN, u zegt: Aangezien staten onder het evrm niet verplicht zijn om financiële bijstand te verstrekken, zal geen sprake zijn van verplichte arbeid zolang (financiële) bijstand kan worden geweigerd. Indien inkomensondersteuning wordt aanvraagd, dan kunnen voorwaarden aan de toekenning daarvan worden verbonden.

ik zou de evrm eens goed nalezen en ook de nederlandse grondwet.”

Ik vermoed dat u opinie over wat recht zou moet zijn verwart met wat het feitelijk is. Vanuit het perspectief van positief recht lijkt wat betreft het evrm niet zozeer de tekst zelf, maar de interpretatie daarvan als vastgelegd in jurisprudentie interrestant. Die zogenaamde Nederlandse grondwet is naar ik begrijp niet interrestant aangezien beroep erop niet (rechtstreeks) mogelijk is.

“U zegt ook: De introductie van “quid pro quo” in inkomstenondersteuning verleend door de staat, betekent vermoedelijk (formeel) niet meer dan dat de ‘bijstand’ het karakter krijgt van een minimale arbeidsovereenkomst die iedereen kan aangaan.

bij het aangaan van een arbeids overeenkomst geldt ook het arbeids recht, die ook zegt dat er premies en belasting betaald dienen te worden. in al mijn re-integratie overeenkomsten, waar ik werkzaamheden moest verrichten, werden die belastingen en premies, waaronder ww premie, nooit betaald, dit heeft ook als gevolg dat deze gewerkte periodes niet als arbeid gezien werden, met alle gevolgen vandien.

uit onderzoek blijkt dat maar zeer weinig mensen daadwerkelijk een baan overhouden aan zo’n traject terwijl deze re integratie trajecten wel meer dan 50% van het totale sociale budget opslurpen.”

Ik zie niet in wat dat met het onderwerp te maken heeft. In mijn vorige reactie merkte ik al op dat die zogenaamde re-integratie welmogelijk weinig meer was dan een constructie om de aanspraak op recht op grond van eerder duurzaam toegekende uitkeringen te ondermijnen. Die bijstandwet werd naar ik me herinner in 1964 ingevoerd onder het motto ‘van genade naar recht’. Nu tracht men daar, bij een beweging in de tegengestelde richting, per fas et nefas onderuit te komen. Dat er rond die zogenaamde re-integratie een orgie van geïnstitutionaliseerde corruptie is ontstaan lijkt mij klaarblijkelijk, maar voor de positie degenen die doordoor getroffen worden maakt dat weinig uit.

De onderliggende bottom-line is klaarblijkelijk dat geostrategische verhoudingen op drift zijn geraakt. Dat betekent, zeker gezien de europese politieke realiteit, in praktische termen dat onder meer het model van de ‘verzorgingstaat’ zo snel mogelijk overboord moet. De vraag wat betreft het recht lijkt me vooral hoe de kosten daarvan worden verdeelt…

12 Paul. 17/12/2010 at 01:27

MvN schreef: Ik vermoed dat u opinie over wat recht zou moet zijn verwart met wat het feitelijk is. Vanuit het perspectief van positief recht lijkt wat betreft het evrm niet zozeer de tekst zelf, maar de interpretatie daarvan als vastgelegd in jurisprudentie interrestant. Die zogenaamde Nederlandse grondwet is naar ik begrijp niet interrestant aangezien beroep erop niet (rechtstreeks) mogelijk is.

u heeft inderdaad gekijk als u zegt dat beroep op de grondwet in eerste instantie niet mogelijk is, dit gebeurt pas bij hoger beroep of bij de hoge raad. en in dit geval zullen ze de regering blijven steunen, dus ben je genoodzaakt om door te gaan tot aan straatsburg om je gelijk te halen omdat daar wel naar de grondwetten gekeken word. dat is iets wat nu ook gebeurd. nederland is de de europesche regering al diverse malen op de vingers getikt voor deze dwang praktijken.

een leuk stukje leesvoer:

verplichte tewerkstelling in strijd met het wereldwijd erkende verbod op dwangarbeid. Dit recht is allereerst vastgelegd in de Grondwet. Artikel 19, derde lid, van de Grondwet staat dat het recht van iedere Nederlander op vrije keuze van arbeid wordt erkend. Dit recht is ook verankerd in artikel 23 van de Universele Verklaring voor de Rechten van de Mens en artikel 8, derde lid van het Internationaal Verdrag inzake Burgerrechten en Politieke Rechten.

Het recht om niet gedwongen te worden om dwangarbeid of verplichte arbeid te verrichten staat ook in artikel 4, tweede lid van het EVRM. Dit artikel behelst één van de kernbepalingen van het verdrag en staat ook geen uitzonderingen toe – zelfs niet in een noodsituatie (EHRM, Siliadin v. Frankrijk, 26 juli 2005, nr. 73316/01, r.o. 112).

Artikel 4 EVRM moet geïnterpreteerd worden in het licht van de Conventies van de International Labour Organisation (ILO), in het bijzonder ILO-Conventie nr. 29 inzake Dwangarbeid van 1930. Het Europese Hof voor de Rechten van de Mens heeft hierover het volgende overwogen in de zaak Siliadin v. Frankrijk:

“115. In interpreting Article 4 of the European Convention, the Court has in a previous case already taken into account the ILO Conventions, which are binding on almost all of the Council of Europe’s member States, including France, and especially the 1930 Forced Labour Convention (see Van der Mussele v. Belgium, judgment of 23 November 1983, Series A no. 70, § 32).

116. It considers that there is in fact a striking similarity, which is not accidental, between paragraph 3 of Article 4 of the European Convention and paragraph 2 of Article 2 of Convention No. 29. Paragraph 1 of the first-mentioned Article provides that “for the purposes” of the latter Convention, the term “forced or compulsory labour” shall mean “all work or service which is exacted from any person under the menace of any penalty and
for which the said person has not offered himself voluntarily”.

117. It remains to be ascertained whether there was “forced or compulsory” labour. This brings to mind the idea of physical or mental constraint. What there has to be is work “exacted … under the menace of any penalty” and
also performed against the will of the person concerned, that is work for
which he “has not offered himself voluntarily” (see Van der Mussele v.
Belgium, cited above, § 34).”

De kernvraag is dan ook of er sprake is van “work or service which is exacted from any person under the menace of any penalty and for which the said person has not offered himself voluntarily” in de zin van artikel 4 EVRM en artikel 2 ILO-Conventie nr. 29.

in het verdrag tot vaststelling van de grondwet van europa : ARTIKEL II-65 Het verbod van slavernij en dwangarbeid: 1. Niemand mag in slavernij of dienstbaarheid worden gehouden. 2. Niemand mag gedwongen worden dwangarbeid of verplichte arbeid te verrichten. 3. Mensenhandel is verboden.

artikel 13 Europees Sociaal Handvest,
In artikel 13 van het Europees Sociaal Handvest (1996) staat dat de Staat er voor moet zorgen dat ieder recht heeft op adequate bijstand. Een sanctie van 100% drukt cliënt onder het bestaansminimum. Dit is in strijd met artikel 13 ESH.
Het Europees Comité inzake Sociale Rechten concludeerde in 2006 dat sancties alleen in overeenstemming zijn met het Handvest als deze het individu niet de bestaansmiddelen ontneemt (XVIII-1, pagina 564):
“It is in conformity with article 13 to establish a link between social assistance and the willingness to seek work or undertake vocational training, so long as the conditions are reasonable and fully consistent with the objective of providing a long-lasting solution to the individual’s problems. However, reducing or suspending social assistance benefits is only compatible with the charter if this does not deprive the individual concerned of means of subsistence.”

13 MvN 17/12/2010 at 14:58

Paul schreef op 17/12/2010 at 01:27:

“u heeft inderdaad gekijk als u zegt dat beroep op de grondwet in eerste instantie niet mogelijk is, dit gebeurt pas bij hoger beroep of bij de hoge raad.”

Alhoewel ik slechts een geïnteresseerde leek ben, meen ik dat de rol van het bestuursrecht in Nederland tot op heden voornamelijk was te beoordelen of een besluit etc. in de geest van wetgevende (en bij extensie top de uitvoerende) macht werd genomen. Men kan naar ik aanneem hooguit argumenteren dat een besluit niet in de geest van de wetgever kan zijn, omdat dan de geest in strijd met die grondwet zou zijn. Hoever men daarmee kan gaan is mij onduidelijk.

Pas de laatste tijd wordt voorzover mij bekend gesproken over het opzetten van een constitutioneel hof waardoor het mogelijk wordt systematisch jurisprudentie rond de interpretatie van die grondwet (voorzover deze burgerrechten betreft) op te bouwen.

“Het recht om niet gedwongen te worden om dwangarbeid of verplichte arbeid te verrichten staat ook in artikel 4, tweede lid van het EVRM. Dit artikel behelst één van de kernbepalingen van het verdrag en staat ook geen uitzonderingen toe – zelfs niet in een noodsituatie (EHRM, Siliadin v. Frankrijk, 26 juli 2005, nr. 73316/01, r.o. 112).”

Naar ik me herinner gaat die uitspraak over een jonge inwonende kinderverzorgster zonder verblijfsvergunning of contacten, die werd bedreigd met (o.a.?) uitzetting indien ze geen diensten tegen voedsel en onderdak zou verlenen. Omdat ze echter niet werd gehinderd het huis waarin ze woonde/werkte te verlaten, werd de vraag of, als gevolg van mentale druk, desondanks kon worden gesproken van forced or compulsory labour. Deze jurisprudentie zou naar ik me voorstel in de Nederlandse context hooguit kunnen worden gebruikt tegen een ongemotiveerde herziening van een uitkering met onvoorwaardelijke vrijstelling van verplichtingen nadat deze na zeer geruime tijd werd herzien in de zin van dat de verplichting om additionele arbeid te verrichten werd opgelegd. Zie bijvoorbeeld stec vs uk 26-07-2005 / 73316/01– waarover ik de laatste keer dat ik zocht niks kon vinden.

….

“Het Europees Comité inzake Sociale Rechten concludeerde in 2006 dat sancties alleen in overeenstemming zijn met het Handvest als deze het individu niet de bestaansmiddelen ontneemt (XVIII-1, pagina 564): ‘It is in conformity with article 13 to establish a link between social assistance and the willingness to seek work or undertake vocational training, so long as the conditions are reasonable and fully consistent with the objective of providing a long-lasting solution to the individual’s problems. However, reducing or suspending social assistance benefits is only compatible with the charter if this does not deprive the individual concerned of means of subsistence.’”

Deze ken ik niet, maar met ‘social assistance’ wordt in een internationale context (vergelijk o.a. toestanden in oost europa) vermoedelijk bedoeld voldoende hulp zodat personen geen accuut gebrek als honger ed. leiden. Een voor ingezetenen toegankelijke gaarkeuken als alternatief voor financiële assistentie is vermoedelijk al voldoende. Het staat een aanzienlijk reparatoire korting op een nederlandse bijstanduitkering naar ik me voorstel dan zeker niet in de weg,

14 Wolfgang Xavier 19/12/2010 at 23:22

Paul schreef op 17/12/2010 at 01:27:

“u heeft inderdaad gekijk als u zegt dat beroep op de grondwet in eerste instantie niet mogelijk is, dit gebeurt pas bij hoger beroep of bij de hoge raad.”
Lekenpraat. Lees art. 120 Gw nog maar eens na. In de Kluwer staat hier ook behulpzaam ‘toetsingsverbod’ naast ;)

@MvN 17/12/2010 at 14:58. Kijk naar de discussie omtrent het voorstel Halsema zou ik zeggen, voor een relevant wetsvoorstel bij het eerste gedeelte van uw post. Erg leerzaam :)
Over het door Paul aangehaalde “Europees Comité inzake Sociale Rechten”: Altijd als ik weer een of ander raar comité zie verschijnen zou ik even Googelen wat de functie en daadwerkelijke bevoegdheid van dit Comité is. Dit is slechts een adviserende bevoegdheid. Paul beroept zich hier gretig op, maar in feite zou de rechter je in je gezicht uitlachen of vragend aankijken als je hiermee aan komt zetten.
Ik snap nog steeds niet wat mensen tegen de in de blog vermelde stelling: “omdat je van de samenleving (lees: de hardwerkende Nederlander) bijstand ontvangt, mag die samenleving van jou verwachten dat jij werkzaamheden verricht ten gunste van die samenleving.” kunnen hebben. Dit lijkt mij niet meer dan normaal, namelijk.

15 Wolfgang Xavier 19/12/2010 at 23:23

Mijn vorige post zal Paul wellicht niet snappen: er mag dus NOOIT getoetst worden aan de Gw, ook niet door het Hof of de HR. E.e.a. op grond van art. 120 Gw.

16 MvN 20/12/2010 at 13:09

Wolfgang Xavier schreef op 19/12/2010 at 23:22

“@MvN 17/12/2010 at 14:58. Kijk naar de discussie omtrent het voorstel Halsema zou ik zeggen, voor een relevant wetsvoorstel bij het eerste gedeelte van uw post.”

Het in detail onderzoeken van politiek gekonkel op nationaal niveau, lijkt me iets voor experts. Op grond van wat ik daar zo over hoor, heb ik de indruk dat dergelijke voorstellen voornamelijk als doel hebben (nieuw) buffers tegen de toegenomen invloed van o.a. het EHRM op te werpen.

Mij is zelfs niet duidelijk of cassatie in sociaal recht een beroep op het EHRM in de weg staat. Dit lijkt praktisch van belang, aangezien als gevolg van de verplichte procesvertegenwoordiging door een ‘erkende’ partij, daardoor een buffer zou kunnen bestaan of worden opgeworpen tegen de vorming van expertise binnen burgerrechtenorganisaties — die er voorzover mij bekend in Nederland ook niet zijn.

“Over het door Paul aangehaalde “Europees Comité inzake Sociale Rechten”: Altijd als ik weer een of ander raar comité zie verschijnen zou ik even Googelen wat de functie en daadwerkelijke bevoegdheid van dit Comité is. Dit is slechts een adviserende bevoegdheid.”

Ook het EHRM kan geen commando’s (laten) sturen als een staat haar uitspraken naast zich neerlegt. Desondanks heeft het negeren van ‘aanbevelingen’ (?) gevolgen voor regimes. En gevolgen zullen (politiek) moeten worden gewogen.

“Paul beroept zich hier gretig op, maar in feite zou de rechter je in je gezicht uitlachen of vragend aankijken als je hiermee aan komt zetten.”

Naar wat ik ervan begrijp werd de bevolking kennelijk, zolang dat politiek opportuun was, misleid over het werkelijke doel van de zogenaamde ‘verzorgingstaat’: het financieel-economisch afhankelijk houden van de bevolking van een staatsoligarchie.

Nu de politieke omstandigheden zich hebben gewijzigd en de staatsoligarchie tracht de verhoudingen van (minstens) voor WW2 tracht te herstellen, wordt de bevolking welmogelijk misleidt over de mogelijkheden van recht bij het beschermen van bestaande belangen. Dit gebeurd kennelijk door het accent te verplaatsen naar vermeende normatieve ‘rechten’ in verband met (al of niet fictieve) toekomstige belangen. Dergelijke aanspraken kunnen naar ik me voorstel geen succes hebben, omdat toekomstige aanspraken voornamelijk tot het politieke domein behoren.

“Ik snap nog steeds niet wat mensen tegen de in de blog vermelde stelling: “omdat je van de samenleving (lees: de hardwerkende Nederlander) bijstand ontvangt, mag die samenleving van jou verwachten dat jij werkzaamheden verricht ten gunste van die samenleving.” kunnen hebben. Dit lijkt mij niet meer dan normaal, namelijk.”

Het idee dat (aanspraak op welvaart) een functie zou zijn van ‘hard werken’, lijkt me politiek opportunistische een objectief onhoudbaar. Objectief is de belangrijkste bron van welvaart naar ik meen de sociaal-economische status van de ouders waaruit men geboren werd. (Door dat belastingstelsel sedert 2002 worden inkomsten uit investeringen naar mijn indruk zelfs expliciet bevoordeeld boven inkomsten uit arbeid.)

Tenminste vanuit een liberaal perspectief (angelsaksische betekenis), en vermoedelijk ook op grond van historische ervaring, kan naar me lijkt worden geconcludeerd dat wat effectief neerkomt op ‘indentured servitude’ tot verdringing op de vrije arbeidsmarkt leidt. En daarmee tot een toename van inkomstenverschillen en een afname van over-all welvaart door onder meer een afname van de vraag naar consumptiegoederen bij overproductie.

‘Indentured servitude’ (tegenwoordig ‘workfare’?) is naar ik begrijp niet nieuw, en neemt bijna altijd onder 1 of ander voorwendsel de vorm aan van direct of indirect door de staat afgedwongen arbeid tegen levensonderhoud op het subsitentieniveau zonder aanspraak op, of praktische mogelijkheid tot, vermogensvorming.

17 Paul. 27/12/2010 at 15:37

Wolfgang Xavier schreef: Mijn vorige post zal Paul wellicht niet snappen: er mag dus NOOIT getoetst worden aan de Gw, ook niet door het Hof of de HR. E.e.a. op grond van art. 120 Gw.

misschien snap ik het ook niet, ik ben tenslote geen advokaat. maar wat ik me wel afvraag, waarom een grondwet? schijnbaar mag een burger er niet naar verwijzen (of een wetgeving laten toetsen) en de regering lapt de grondwet aan zijn laars als deze de regering niet uitkomt.

maar misschien is dit wel intressant leesvoer.
http://www.waotips.nl/forum/topic.asp?ARCHIVE=true&TOPIC_ID=8267&whichpage=1

18 Louis van Overbeek 29/12/2010 at 23:57

Een punt dat in het kader van deze discussie wellicht nog interessant is, is het volgende: naar aanleiding van de recente sneeuwval zijn in tal van gemeenten – die de tijdgeest kennelijk goed aanvoelen en onder aanvoering van VVD en PVV – bijstandsgerechtigden op grote schaal verplicht aan het sneeuwruimen gezet omdat de gemeenten met al hun bezuinigingen daartoe zelf kennelijk niet meer in staat zijn. Hierbij zou volgens de gemeenten in kwestie geen sprake zijn van verboden dwangarbeid.

Enkele jaren geleden (in 2007) hebben niettemin deze zelfde gemeenten onder leiding van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) massaal de verplichting voor burgers hun eigen stoep sneeuwvrij te houden uit hun Algemene Plaatselijke Verordening (APV) geschrapt. Reden: bij nader inzien bleek deze in strijd met art. 4 EVRM, dat dwangarbeid verbiedt.

Hoe kunnen gemeenten als zij hun burgers er niet eens toe mogen verplichten hun eigen stoepje sneeuwvrij te houden dan wel met droge ogen bijstandsgerechtigden (die toch ook nog steeds burgers zijn) ertoe dwingen de hele stad sneeuwvrij te maken en ontkennen dat daarbij sprake is van verboden dwangarbeid?

19 MvN 31/12/2010 at 15:50

Louis van Overbeek schreef op 29/12/2010 at 23:57

“Hoe kunnen gemeenten als zij hun burgers er niet eens toe mogen verplichten hun eigen stoepje sneeuwvrij te houden dan wel met droge ogen bijstandsgerechtigden (die toch ook nog steeds burgers zijn) ertoe dwingen de hele stad sneeuwvrij te maken en ontkennen dat daarbij sprake is van verboden dwangarbeid?”

Naar ik me voorstel is een dergelijke voorstelling gebaseerd op een onjuiste interpretatie van de begrippen ‘dwangarbeid’, ‘onvrijwillig arbeid’ en ‘gerechtigd’ — en de relatie daartussen.

Als men fysiek wordt gehinderd om te vertrekken en bovendien onder bedreiging wordt aangemoedigd werkzaamheden te verrichten, dan kan sprake zijn van ‘dwangarbeid’ oftewel ‘forced labor’.

Als men zonder dat daartegenover een redelijke vergoeding staat onder het vooruitzicht van een negatief gevolg door een actie van de andere partij (een sanctie) wordt ‘uitgenodigd’ tot het verrichten van werkzaamheden, dan kan sprake zijn van ‘onvrijwillig arbeid’ oftewel ‘involuntary labor’.

Een eigenaar van een huis die onder bedreiging van een aanslag op zijn onbetwist bezit (een boete) wordt gedwongen een deel van de openbare ruimte te onderhouden, die zou kunnen worden uitgenodigd tot ‘onvrijwillig arbeid’.

Als ad-hoc hulp wordt verleend, dan zal daarop vooraf geen aanspraak bestaan en kan eenmaal verleende hulp op ieder moment weer worden gestaakt. Dit zal met zich meebrengen dat het aanbod van (vermeende) hulp in pakket waarvan men een gedeelte niet wenst, geen aanspraak oplevert met betrekking tot (de voortzetting van) het gedeelte van de hulp die men wel wenst: men heeft aller tijden de keuze het aangeboden pakket van (beweerlijke) hulp al of niet in zijn geheel te aanvaarden of daarvan af te zien.

Het idee van ‘uitkeringsgerechtigde’ vloeit meen ik voort uit het idee achter de invoering van de algemene bijstandswet in 1964 onder het motto “Van genade naar recht.” Met de WWB is een tegengestelde beweging grotendeels afgerond: in ruil voor een relatief geringe minimumbetaling dient men zich effectief ter beschikking van een gemeentebestuur te stellen. Kennelijk expliciet om onder art. 1 1e protocol EVRM uit te komen (op grond waarvan aanspraak op uitkering als recht zou kunnen ontstaan), wordt onder de WWB het tijdelijke karakter van vrijstellingen om mee te werken aan ‘voorzieningen’ (waaronder ‘onbetaalde arbeid’) benadrukt. Degene die na de invoering van de WWB bijstand aanvroegen, zullen het daarmee wellicht moeten doen.

Degene die onder de ABW op grond van art 107 ABW (1996 uitvoering) al (geruime tijd) een uitkering ontvingen met vrijstelling van verplichtingen onder 113 ABW voor onbepaalde tijd, konden zich wellicht beroepen op de voortzetting van de uitkering als recht. Maar of daarover jurisprudentie bestaat is mij onduidelijk. Het zou me niet verwonderen indien voorheen vrijgestelden in opdracht van gemeenten vrijwel allemaal zijn opgeroepen voor wat werd voorgesteld als een ‘arbeidsmedische heronderzoek’ terwijl het in werkelijkheid om een zogenaamde ‘medische indicering voor re-integratie’ ging — waaraan men werd geacht vrijwillig mee te werken. De jurisprudentie die ik vond ging steeds over de *zorgvuldigheid* van heronderzoeken, en nooit over de *aard* de heronderzoeken.

Een arbeidsmedisch heronderzoek is immers gericht op een claim op uitkering, terwijl zogenaamd medische indicering voor re-integratie is gericht op het vaststellen of medisch bezwaar bestaat tegen het ‘aanbieden van voorzieningen’ — waaronder ‘onbetaald werk’.

20 Paul. 02/01/2011 at 16:57

MvN schreef op 31/12/2010 at 15:50
Naar ik me voorstel is een dergelijke voorstelling gebaseerd op een onjuiste interpretatie van de begrippen ‘dwangarbeid’, ‘onvrijwillig arbeid’ en ‘gerechtigd’ — en de relatie daartussen.

Als men fysiek wordt gehinderd om te vertrekken en bovendien onder bedreiging wordt aangemoedigd werkzaamheden te verrichten, dan kan sprake zijn van ‘dwangarbeid’ oftewel ‘forced labor’.

Als men zonder dat daartegenover een redelijke vergoeding staat onder het vooruitzicht van een negatief gevolg door een actie van de andere partij (een sanctie) wordt ‘uitgenodigd’ tot het verrichten van werkzaamheden, dan kan sprake zijn van ‘onvrijwillig arbeid’ oftewel ‘involuntary labor’.

er sprake van arbeid waarvoor een uitkerings gerechtigde zich niet vrijwillig voor heeft aangeboden. Integendeel, dit word op gedrongen door de sociale dienst.

op het moment dat er een sanctie opgelegdt word met het 100% korten of beeindigen van een uitkering, als men een re-integratie weigerd, zult uw het er toch wel mee eens zijn dat er dwang uitgeoefend wordt.

als er dus geen inkomsten meer zijn, heeft dat verstrekkende gevolgen, denk maar eens aan huisvesting, eten en bv het wettelijk verplicht tot betaling van de ziekenfonds premie, wat vervolgens weer boetes opleverd omdat je niet kunt betalen.

zoals u kunt zien word de dwang om deze arbeid te verrichten, op deze manier steeds maar groter. zowel geestelijk, maar uiteindelijk, ook lichamelijk, bv als men uit huis gezet word, omdat de huur niet betaald kan worden of gevangen gezet omdat men de boetes en premie’s van de ziektenkosten niet kan betalen.

klinkt misschien overdreven, maar wel iets om over na te denken.

21 MvN 03/01/2011 at 17:36

Paul. schreef op 02/01/2011 at 16:57

“er sprake van arbeid waarvoor een uitkerings gerechtigde zich niet vrijwillig voor heeft aangeboden. Integendeel, dit word op gedrongen door de sociale dienst.”

Waar, maar dat is dacht ik niet het soort van ‘onvrijwilligheid’ waar art. 4 EVRM over gaat. Iedereen moet voortdurend verwachte consequenties van acties (of het achterwege laten daarvan) tegen elkaar afwegen en vervolgens met gemaakte beslissingen leven.

Met “means of subsistence” wordt naar ik begrijp nadrukkelijk niet gedoeld op middelen gericht op armoedebestrijding (het ‘bloemetje of tafel’ en dergelijke), maar de noodzakelijke middelen ter voorkomen van acute nood door ontbering zoals honger en bevriezing e.d.

Met de open arbeidsmarkt is europa is een ‘race to the bottom’ ontstaan. De voornaamste beperking daarbij is vermoedelijk het risico op ‘bloed in de straat’. Zie demonstraties en toegenomen criminaliteit in sommige andere Europese landen. In o.a. Nederland probeert men dat risico kennelijk vooral te beperken langs de lijnen die meen ik rond 1930 al werden geprobeerd met de “Vereniging tot bevordering van den Arbeid voor Onvolwaardige Arbeidskrachten” e.d.

Personen die geen inkomsten uit arbeid of andere inkomstenbron hebben, worden geacht onvolwaardig te zijn en dienden ‘in hun eigen belang’ te worden geëxploiteerd — door bij voorkeur private partijen.

22 Julius B. Thyssen 10/01/2011 at 10:44

Wat ik erg mis in deze discussies is het feit dat ‘dwang’ natuurlijk wel degelijk opdoemt zodra de maatschappij vereist dat je je rekeningen keurig op tijd betaalt, een woning huurt, een duur paspoort of ID bezit, etc. terwijl het sociaal minimum dreigt te worden weggenomen als er niet aan traject zus of zo wordt deelgenomen. Dreigen met stopzetten of korten van iemans bestaansminimum is natuurlijk wel degelijk een manier om mensen te dwingen iets al dan niet te doen.

Als iemand al 20 jaar ergens een redelijk betaalbare huurwoning heeft en diegene wordt plotseling ontslagen als gevolg van fraude van grote banken en andere extreem kapitaalkrachtigen, dan is het natuurlijk allesbehalve netjes om die persoon plotseling in een situatie te manouvreren waarbij hij of zij zijn of haar woning zal moeten laten vallen, in een tent of opvanghuis te laten wonen, omdat hij of zij weigert ongeschoold werk in een callcenter of als vuilnisman te zien als ‘passende arbeid’ na een loopbaan in een vakgebied dat daar ver vandaan ligt. Dreigen om iemands uitkering te korten of stop te zetten op basis van eenzijdig vastgestelde arbeidskeuze-criteria vallen wat mij betreft gewoon onder de noemer dwangarbeid.

23 MvN 12/01/2011 at 12:53

Julius B. Thyssen schreef op 10/01/2011 at 10:44

“Wat ik erg mis in deze discussies is het feit dat ‘dwang’ natuurlijk wel degelijk opdoemt zodra de maatschappij vereist dat je je rekeningen keurig op tijd betaalt, een woning huurt, een duur paspoort of ID bezit, etc. terwijl het sociaal minimum dreigt te worden weggenomen als er niet aan traject zus of zo wordt deelgenomen.”

Ook onder een liberaal-democratische orde is de grens tussen ‘dwang’ en ‘eigen verantwoordelijkheid’ variabel en essentieel een politieke keuze. Het probleem lijkt inderdaad wel dat secties van de populatie vogelvrij werden verklaard. Vanuit een politiek-strategisch perspectief werden zogenaamde bijstandgerechtigden in nl kennelijk verantwoordelijk gemaakt voor het mislukken van de ‘multiculturele verzorgingsstaat’. Ookal waren ze daarvoor niet verantwoordelijk maar werden daarvan, niet noodzakelijk uit vrije wil, wel afhankelijk.

Wellicht kan de dynamiek worden gezien in het licht van een beweging (sedert het ‘akkoord van Wassenaar’ ed) die aanvankelijk een terugkeer naar de ‘geleide loonpolitiek’ inzette. De laatste 10 jaar is dit dan ontaard in een systeem van ambulante kampen voor heropvoeding en ‘indentured labor’. Het project werd dan in de sfeer van de ‘plausible deniability’ gebracht door het opzetten van onderwereld van buffers in de vorm van gesubsidieerde ‘bedrijven’. Naar wat ik ervan heb gezien rechtvaardigt dit systeem zich kennelijk met behulp van ‘contracten’ (an offer you can’t refuse) en een circus van medische beunhazen die ‘diagnoses’ zonder medische aanleiding stellen. Daarmee wordt sociaal-economische terreur dan als ‘vrijwillig’ en/of ‘therapie’ gerechtvaardigd.

Het idee uit het artikel hierboven dat ‘het grote verschil tussen wat nu gebeurt en wat VVD en CDA voorstellen’ noodzakelijk een verslechtering van de positie van slachtoffer is en/of (meer) in strijd met internationale verdragen, lijkt me daarom niet vanzelfsprekend.

De term ‘dwangarbeid’ (forced labor) is naar ik begrijp in het licht van positief internationaal recht overigens (technisch) niet aan de orde, en zou moeten worden vermeden. Hetgeen een reden is dat het telkens weer opduikt? :-)

24 uslu 28/07/2011 at 23:47

Beste lezer,

Ik heb in juni 2011 een sanctie gekregen wegens (weigeren) zogenaamd van geestdodend werk bij de Roteb .
ik weigerde helemaal niet maar goed dat wordt dus uitgevochten nu
De sanctie bedraagt weliswaar 100% 1 maand lang geen geld dus .
Dat wil zeggen dat ik het maar moet uizoeken , misschien wordt ik wel crimineel !!
Gelukkig doet me brein het nog en vindt ik wel wat om voor mezelf en me dochtertje te zorgen (alleenstaande vader),
en natuurlijk solliciteer ik me de mallemoer in de tussen tijd (ook ervoor) altijd gedaan ,tevens ook een tijd vrijwillegers werk (uit eigen beweging)

Maar goed ik ben in beroep gegaan uiteraard, mocht dit er niet toe leiden dat de sanctie wordt terug gedraaid , dan zal ik strijden tot me laatste druppel bloed en tevens ook natuurlijk even aangifte doen van machtsmisbruik.

hoop dat de andere bijstandsgerechtigden zsm antwoord krijgen van het Europees hof

25 Paul. 05/04/2012 at 14:15

MvN schreef:

Met de WWB is een tegengestelde beweging grotendeels afgerond: in ruil voor een relatief geringe minimumbetaling dient men zich effectief ter beschikking van een gemeentebestuur te stellen. Kennelijk expliciet om onder art. 1 1e protocol EVRM uit te komen (op grond waarvan aanspraak op uitkering als recht zou kunnen ontstaan), wordt onder de WWB het tijdelijke karakter van vrijstellingen om mee te werken aan ‘voorzieningen’ (waaronder ‘onbetaalde arbeid’) benadrukt.

Als ik in ruil voor een bijstands uitkering , mij zelf ter beschikking moet stellen voor het verrichten van werkzaamheden, kan ik niet meer spreken van een bijstands contract, maar moet je eigenlijk spreken van een verkapte arbeids contract. Men moet immers werkzaamheden verrichten voor een inkomen.

In dat geval kan ik ook eisen dat voor deze werkzaamheden, ook het minimum loon word betaald wordt, voor ieder uur dat ik die werkzaamheden verricht en dat er dan ook de belastingen en premies moeten worden betaald.

Weigert men de werkzaamheden te verrichten word er een sanctie of maatregel opgelegt in de vorm van het verlagen of stopzetten van de uitkering.

Een sanctie of maatregel zoals de overheid het nu noemt, is in deze context een synoniem voor het woord straf. Sanctie, maatregel en straf hebben dan de zelfde betekenis.

26 Super De Boer 05/04/2012 at 16:29

Werken = tenminste het minimumloon verdienen.

Dat lijkt mij logisch.

Het is bekend dat vooral de VVD aan deze stelregel wil tornen.

Overigens ook aan het minimumloon an sich, maar dat terzijde.

Alweer twee goede redenen om er nooit op te stemmen.

27 S.U. 05/06/2012 at 14:33

Beste mensen ik ben alleenstaande vader en wordt wel gedwongen om een baan bij de roteb als papierprikker aan te nemen , ik heb sinds het begin al geweigerd mede omdat het geen perspectief biedt en vanwege het feit dat ze mij niets anders aanbieden terwijl het er wel is.
Meerdere malen heb ik aangegeven ik wil alles doen behalve papierprikken.
gevolg hiervan heb ik en me dochtertje al 10 maanden geen cent bijstand ontvangen.
het zijn geen mensen bij de sociale zaken.
inmiddels is het een prestige gevecht geworden, al is het het laatste wat ik doe werken voor de sozawe bij de roteb 30 uur per week papier prikken zonder arbeidsvoorwaarden en minimumloon.
10 maanden geen bijstand dus ook 10 maanden armoede , geen geld voor niks meer , ik zal dit dan ook uitvechten (gedwongen).
Omdat ik nog steeds tegen ze zeg bied iets anders aan waar ik ook wat aan heb zoals hovenier , of stuur mij ook naar de kassen of bied mij ook iets aan bij robouw zoals elec monteur, stukadoor , schilder etc etc.
Het hoort een stimulance te zijn om mensen aan het werk te zetten en iets te gaan doen ,maar dit is gewoon te bizar voor woorden.

28 GB 05/06/2012 at 14:50

Ik zou papier gaan prikken om mijn dochtertje te eten te geven. Tegelijk vind ik dat je daar dan wel het minimumloon voor moet vangen.

29 faithinu 05/08/2012 at 00:01

ik vind dat s.u. goed bezig is (blijkbaar heeft hij zelf wel iets anders geregeld aangezien hij en zn dochtertje nog leven) :) kheb als alleenstaande ouder zelf ook werk geweigerd omdat ik (ivm minderjarige zoon) buiten schooltijd thuis wilde zijn en dreigden ze ook met korten op de uitkering dus zei ik: doe maar wat jullie niet laten kunnen maar ik geef jullie geen kans om van mijn kind n sleutelkind te maken en als jullie korten dan span ik n rechtszaak tegen jullie aan ivm onredelijk handelen (wat denken die machtsmisbrukers nou? dat ze mensen verkapt kunnen bedreigen zonder dat weerstand geboden wordt??) dus hebben ze tmaar gelaten haha maar wat ik tijdens al dat ik gelezen heb mis, is dat er maar van uitgegaan wordt dat n uitkeringsgerechtigde van de werkende maatschappij leeft (dus als dank iets terug mag doen) en hoe zit tdan met alle jaren dat uitkeringsgerechtigde zelf gewerkt dus meebetaald heeft aan de mogelijkheid financieel geholpen te worden wanneer (tijdelijk) werken onmogelijk is? kheb veel meer jaren gewerkt dan (omdat ik na zwaar mishandeld zijn tijd nodig had in tkader van herstel) bijstand gekregen dus heb ik twel zelf betaald en zijn al die verplichtingen maar zeker de maatschappij moeten bedanken dus grote onzin en en werk moeten verrichten dat (lichamelijk en/of geestelijk) ten nadele van iemand is, dus pure machtsmisbruik!! dusseh wordt wel 1 en ander opgelegd (waarin ik geenszins betrokken ben in tbeslissen omtrent invoeren en toepassen van regel en wetgeving) maar vaak wordt wel tussen neus en lippen door vergeten mijn rechten te vertellen mja, ik wordt geacht twetboek te kennen terwijl er zelfs geen rechter bestaat die thele wetboek kent dus hoezo onredelijk bezig zijn??

30 Koen 14/07/2013 at 15:51

Uiteraard is er al een tijd lang sprake van dwangarbeid in Nederland door mensen in de bijstand te dwingen te werken op straffe van intrekken van de bijstand. Mensen met een normaal loon, die het een goed idee vinden dat bijstandsmensen moeten werken voor hun bijstand, vinden het niet zo’n goed idee om ZELF te gaan werken tegen een ‘bijstandsloon’. In principe kan de hele loonschaal in elkaar donderen als werkgevers massaal overgaan op het misbruiken van bijstandsdwangarbeiders. Dit risico, dat we met z’n allen lopen, is niet denkbeeldig. Daarom is het zeer belangrijk dat we allemaal tegen deze moderne vorm van slavernij zijn. Asociale en domme types zoals Wolgang Xavier zouden zelf eens een tijd lang afstand moeten doen van hun normale loon en op bijstand nivo moeten gaan leven, als tegenprestatie voor de geleverde arbeid. Alleen al de tijd die je kwijt bent met het goedkoop inkopen van je levensbehoeften maakt dat je er onmogelijk 40 uur bij kan gaan werken, hooguit een beetje vrijwilligerswerk.
Laat dit een fikse waarschuwing zijn voor iedere domoor die denkt dat dwangarbeid een goed idee is: voordat je het weet ben je ZELF aan de beurt.

31 MoraalRidder 24/07/2013 at 15:35

Vandaag, woensdag 17 juli 2013 heb ik de redactie van de Volkskrant gebeld over een probleem waarvan ik vind dat het een ernstige inperking is op het recht van het hebben van een vrije meningsuiting. Ik zal allereerst mijn achtergrond toelichten en vervolgens het voorval. Ik ben 37 jaar en heb 3 maanden geleden het HBO diploma technische natuurkunde behaald, met de hakken over de sloot, maar desondanks toch het diploma behaald. Helaas is het mij tot op heden nog niet gelukt om een redelijke baan op niveau te vinden, enerzijds vanwege de economische crisis en anderzijds vermoed ik dat mijn leeftijd ook een rol van betekenis hierin speelt. Sinds ik het genoemde diploma heb behaald heb ik vrijwel iedere dag gesolliciteerd. Inmiddels heb ik honderden emails verzonden met mijn bijgevoegde cv en motivatie, maar tot op heden heeft dit me nog niet aan een baan kunnen helpen. Om toch nog in mijn levensonderhoud te kunnen voorzien heb ik een bijstandsuitkering aangevraagd bij de gemeente Rotterdam. Ik heb geen problemen met het feit dat er gesolliciteerd moet worden, dit vindt ik volkomen normaal en logisch. Waar ik wel problemen mee heb is de verplichte tewerkstelling waar de SoZaWe mensen toe wil dwingen, op straffe van het stopzetten van de uitkering. Dit is het punt waar ik het fundamenteel mee oneens ben en dit is dan ook de reden waarom ik deze email aan uw redactie stuur.

Afgelopen maandag moest ik voor een voorlichting verschijnen bij Werk Loont bij het Herman Dullaertplein te Rotterdam. Bij deze voorlichting legde een ambtenaar van de gemeente het Werk Loont traject uit. In het lokaal ontstond ook een behoorlijk fel verzet (alleen met woorden en voor zover ik weet geweldloos) tegen de verplichte tewerkstelling voor 8 uur per week bij de Roteb. Na ongeveer een uur naar de voorlichting te hebben geluisterd heb ik de opmerking gemaakt dat deze SoZaWe methode van het verplicht mensen te werk stellen bijna op “Arbeit Macht Frei” lijkt. Ik heb deze opmerking gemaakt omdat ik dit ook vindt, en naar mijn inziens onder de vrijheid van meningsuiting valt. Na dit gezegd te hebben werd ik gesommeerd om de ruimte te verlaten, wat ik dan ook heb gedaan. Ik ben daarna door de beveiligingsbeambte naar buiten geëscorteerd, waarbij ik ook aan de beveiligingsbeambte heb gezegd dat dit mijn mening is en onder de onbeperkte vrijheid van meningsuiting valt. Na dit voorval ben ik naar huis gegaan zonder op het werkplein verdere problemen te veroorzaken.

Vandaag, woensdag 17 juli 2013, heb ik een brief binnen gekregen van diezelfde Sociale Dienst over het ontstane voorval van twee dagen eerder. Hierin staat dat ik betrokken was bij een incident (dit incident is het uiten van mijn mening) op het Werkplein Heiman Dullaertplein. Volgens de brief was dit incident zo ernstig dat er twijfels zijn over de veiligheid en welzijn van de medewerkers bij toekomstige contacten. Het betreft een oproep tot een orde gesprek. Naar aanleiding van deze brief heb ik ook telefonisch (skype) contact gehad met de beveiligingsbeambte van het Heiman Dullaertplein. De beveiligingsbeambte geeft hierin onder andere toe dat de verplichte tewerkstelling onder dwang plaats vindt, in feite een vorm van dwangarbeid dus. Ik heb het gesprek dat ik met de beveiligingsbeambte via skype heb gehad opgenomen. Hierin geeft hij bijvoorbeeld ook toe dat er geen sprake is geweest van geweld en dat de vrijheid van meningsuiting beperkt is. De verplichte tewerkstelling bijna gelijk stellen “Arbeit Macht Frei” valt buiten de beperking en is dus verboden. Ik ben het hier niet mee eens en vindt daarom ook dat ik slechts mijn mening heb geuit. Ik wil dit soort praktijken graag aan de kaak stellen. Het is niet zo dat ik werkloos ben omdat ik dit zo graag wil. Ik zou niets liever willen dan die club die zichzelf de [a]sociale dienst noemt voorgoed uit het oog te verliezen, maar helaas zit ik er door de economische omstandigheden. Het gesprek dat ik via skype met de beveiligingsbeambte heb gevoerd zit bijgevoegd in de bijlage van deze email.

Nogmaals, wat ik graag zou willen is dat deze praktijken aan de kaak zouden worden gesteld.

32 GB 25/07/2013 at 11:41

@ Moraalridder

Je haalt twee dingen door elkaar. Vrijheid van meningsuiting betekent niet dat je alles overal moet kunnen zeggen. Vermoedelijk kan iedereen wel een paar dingen bedenken die, als hij ze op zijn werk zou zeggen, het ontslag zouden betekenen. Alleen bij de Koning is dat anders. Als hij begint te blazen, wordt een ander ontslagen. Een ongeclausuleerd recht op het opentrekken van de eigen kanis, zou overigens ook elke mogelijkheid tot lesgeven blokkeren.

Vrijheid van meningsuiting betekent dat je niet in de gevangenis wordt gegooid om wat je zegt. Dat is iets anders dan je eigen glazen ingooien. Het eerste is bij jou niet gebeurd, het tweede kennelijk wel.

Verplichtingen en arbeid komen overigens veel vaker voor. Jij schrijft dat je niet voor je lol werkeloos bent. Er is ook een hoop werk wat je niet voor de lol doet. Laat dat aan de kaak stellen maar even zitten, zou ik zeggen. Zet liever de tanden op elkaar – en hou dat zo.

33 CR 25/07/2013 at 12:32

Vrijheid van meningsuiting is niet onbeperkt. Geen enkel grondrecht is onbeperkt. De tekst “Arbeit macht frei” stond boven Duits concentratiekampen en staat voor volkerenmoord. Een sociale dienst daarmee vergelijken is een ernstige vorm van belediging. En dat is strafbaar.

Pim Fortuyn zei destijds: Ik zeg wat ik denk. Het commentaar van Freek de Jonge was: Het is zo jammer dat mensen vaak dingen zeggen zonder eerst na te denken.

{ 1 trackback }

Vorige post:

Volgende post: